Meida Zhao, Tybetański klasztor buddyjski w Baotou, Chiny.

Meida Zhao to klasztor buddyjski tybetański w Baotou złożony z kilku połączonych budynków zorganizowanych wokół dziedzińców. Struktury wykazują tradycyjne chińskie cechy architektoniczne z kolorowymi dachami z dachówki, rzeźbionymi drewnianymi szczegółami i salami modlitwy zawierającymi ołtarze i rzeźby religijne.

Altan Chan, wódz mongolskich Tümedów, około 1571 r. kazał zbudować otoczone murami miasto Daban Sheng i w 1572 r. rozpoczął w nim świątynię Lingjue. W 1606 r. Erketü Qatun dodała przednią salę Mahaviry i bramę Taihe oraz zaprosiła Maitreyę Khutukhtu, którego imię dało miejscu potoczną nazwę. Dwór Qing nadał nazwę świątyni Shouling; trzykondygnacyjna wieża bramna została rozebrana w czasie rewolucji kulturalnej i odbudowana w 1985 r.

Nazwa „Meidaizhao” pochodzi od Maitreya Khutukhtu, tybetańskiego lamy zaproszonego w 1606 r. do kierowania klasztorem; „zhao” oznacza klasztor po mongolsku. Co roku 13. dnia piątego miesiąca księżycowego od ponad czterech stuleci odbywa się jarmark upamiętniający nawrócenie Altan Chana na buddyzm, obecnie połączony z festiwalem kultury i turystyki San Niangzi z lokalnymi operami, takimi jak errentai.

Kompleks można zwiedzać we własnym tempie, a znaki informacyjne przy głównych budynkach pomagają zrozumieć przeznaczenie poszczególnych sal. Warto poświęcić czas na spacer po terenie i obserwację jego układu oraz architektury.

Klasztor Taihou na północny wschód od sali Mahaviry przechowuje sandałową pagodę z prochami Erketü Qatun, żony Altana Chana. Przy rozbiórce pagody w 1966 r. odkryto pod nią kryptę z pakunkiem prochów, trzema grzebieniami, sześcioma różańcami, posrebrzaną szkatułką na leki i dwoma diamentowymi kolczykami.