Kizil Caves, Buddyjski kompleks jaskiniowy w Xinjiang, Chiny.

Jaskinie Kizil to 236 ponumerowanych świątyń skalnych wykutych w klifie na północnym brzegu rzeki Muzat w powiecie Baicheng w Xinjiangu, 65 km na zachód od Kuczy. Otwory układają się w poziomy na około 2 km skały, wiele z nich otaczają fasady z cegły mułowej lub kamienia z drewnianymi balkonami, pomostami i schodami; wyższe wnęki są wycięte wprost w ścianie. Około dwóch trzecich to cele mnichów bez malowideł.

Jaskinie wykuto od III wieku n.e., najstarsze datuje się na około 300 rok, a większość porzucono na początku VIII wieku po dotarciu wpływów Tangów. Kompleks służył tocharskiemu królestwu Kucha, w którym dominowała szkoła Sarvastivadin buddyzmu hinajany. W 2014 roku został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jako część Jedwabnych Szlaków: sieci tras korytarza Chang'an-Tianshan.

Malowidła przyniosły Kizil nazwę „morza opowieści”: przedstawiono tu ponad sto historii dżataka i ponad sześćdziesiąt epizodów z życia Buddy. Stropy jaskiń z centralnym filarem pokrywają rombowe pola, a przemalowane ściany ukazują dwie lub trzy warstwy z kolejnych okresów.

Jaskinie wykuto w klifie na północnym brzegu rzeki Muzat, około 65 km na zachód od Kuczy, w powiecie Baicheng. Ponumerowane jaskinie ciągną się ze wschodu na zachód przez prawie 2 km skały, a stanowisko dzieli się na cztery strefy: na zachód od doliny, w dolinie, na wschód od doliny i na tylnym wzgórzu. Do wielu jaskiń prowadzą wąskie pomosty i schody na ścianie, dlatego podłoże jest nierówne.

Jaskinie używają obfitych niebieskich pigmentów, niektóre z drogocennego lapisu łazuli z Afganistanu, ujawniając głębokie połączenia handlowe. Te rzadkie materiały opowiadają o odległych kontaktach kulturowych wzdłuż Jedwabnego Szlaku.