Convento de Carmelitas Descalzos, Klasztor karmelitów bosych w Burgos, Hiszpania

Convento de Carmelitas Descalzos to klasztor bosych karmelitów w Burgos, między rzeką Arlanzón a Bulevarem, przy skrzyżowaniu Paseo del Empecinado z Calle del Carmen. Obecny zespół zastąpił pierwotny klasztor z XVII wieku, po którym nie pozostał żaden ślad. Współczesny kościół, poświęcony w 1968 roku, zbudowano z betonu, cegły i łupka według projektu architektów Felipe Abajo i Pedro Gutiérreza; ma stopniowaną piramidalną sylwetkę zewnętrzną i smukłe, jasne wnętrze.

Pierwszy klasztor wzniesiono na początku XVII wieku z inicjatywy rodziny Cataliny de Tolosa, bizkajskiej damy i przyjaciółki Teresy od Jezusa, która pomogła jej w 1582 roku założyć w Burgos żeński klasztor San José y Santa Ana. Jej testament z 1596 roku przewidywał dom bosych karmelitów; prace trwały do 1611 roku, gdy wprowadziła się niewielka wspólnota obecna w mieście od 1606 roku. W projekcie uczestniczył Pedro de las Suertes, a większość kosztów pokryła Teresa de Melgosa. Powiększony w XVIII wieku, splądrowany w 1808 i skasowany w 1835 roku, został przywrócony w 1877 roku przez generała zakonu José Maríę de la Soledad Zárrabe.

Klasztor mieści Bibliotekę Prowincjalną i Archiwum Silveriano, które przechowuje setki karmelitańskich rękopisów, poszytów i inkunabułów z XVI i XVII wieku. Od 1879 roku dom pełni funkcję Colegio Mayor filozofii i teologii zakonu, którą sprawuje do dziś.

Klasztor leży między rzeką Arlanzón a Bulevarem, przy skrzyżowaniu Paseo del Empecinado z Calle del Carmen. Kościół z 1968 r., z betonu, cegły i łupku, przylega do starego bloku klasztornego; jego stopniowana piramidalna sylwetka to najłatwiejszy punkt orientacyjny dla pieszych.

Klasztor przechowuje Archivo Silveriano, zbiór setek karmelitańskich rękopisów, poszytów dokumentów i inkunabułów z XVI i XVII wieku, a także Bibliotekę Prowincjalną. Ten zbiór dokumentuje dzieje zakonu, a nie rodzinną kaplicę.