Park Narodowy Caldera de Taburiente, Park narodowy na wyspie La Palma, Hiszpania
Park Narodowy Caldera de Taburiente to obszar chroniony na wyspie La Palma na Wyspach Kanaryjskich, prezentujący ogromny krater erozyjny pochodzenia wulkanicznego. Dno kotliny znajduje się około 430 metrów nad poziomem morza, podczas gdy otaczające szczyty osiągają wysokości powyżej 2400 metrów, tworząc naturalną barierę.
Caldera de Taburiente została ogłoszona parkiem narodowym 6 października 1954 roku, jako drugi na Wyspach Kanaryjskich po Teide i czwarty w Hiszpanii. Jej zagłębienie to kaldera erozyjna, nie zapadliskowa: około 525 000 lat temu zbocze wulkanu tarczowego osunęło się w wyniku osuwiska, a erozja później poszerzyła dolinę. W 1815 roku niemiecki geolog Leopold von Buch odróżnił to erozyjne pochodzenie od kaledr wulkanicznych i wprowadził termin caldera do geologii.
Taburiente to słowo z języka Guanczów oznaczające „równinę, poziom”, a nie hiszpańskie. W XV wieku kaldera była ostatnim schronieniem Benahoaritów, rdzennych mieszkańców wyspy; Hiszpanie zdobyli ją tylko dzięki wywabieniu ich przywódcy na zewnątrz pod pretekstem rozmów. W latach 30. XIX wieku Sabin Berthelot i Felix-Achille St. Aulaire tworzyli tu prace łączące geologię i botanikę.
Centrum dla zwiedzających w El Paso oferuje mapy szlaków turystycznych i wydaje pozwolenia wymagane do noclegów w parku. Większość szlaków przebiega po skalistym terenie ze stromymi podejściami, dlatego zalecane są solidne buty trekkingowe i dużo wody.
Krawędź kalderu sięga 2426 m na Roque de los Muchachos, gdzie znajduje się Obserwatorium Roque de los Muchachos; jego teleskopy stoją tuż przy szczycie, do którego prowadzi droga. W 2022 r. IUGS wpisała wulkaniczny kalder Taburiente na listę 100 światowych stanowisk dziedzictwa geologicznego.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 536 współtwórców z całego świata.