Parque de Lamuza, Llodio, Pałac barokowy w Llodio, Hiszpania.

Pałac Lamuza to barokowo-klasycystyczny budynek z XVIII wieku w Llodio, rozbudowany w XIX wieku przez architektów Francisco de Cubasa i Francisco de Mendozę oraz w XX wieku przez Luisa de Landecho. Pierwotna kwadratowa budowla ma parter, piętro główne i poddasze, grube mury z kamienia łamanego, naroża i obramienia otworów z ciosów oraz dębową więźbę. Jedynymi ozdobami fasady są wsporniki balkonów, kute balustrady i herb rodzinny, zastąpiony dziś herbem gminy.

Pierwotny, kwadratowy budynek wzniósł na początku XVIII wieku mayorazgo z Orue w surowym stylu baroku klasycystycznego, z grubymi murami z kamienia i drewnianą konstrukcją z dębu. W 1876 roku Estanislao de Urquijo y Landaluce, pierwszy markiz de Urquijo, kupił dom na letnią rezydencję. Francisco de Cubas y González-Montes i Francisco de Mendoza y Cubas rozbudowali go w XIX wieku w stylu eklektycznym i regionalistycznym, a w XX wieku działał tu Luis de Landecho Jordán de Urríes.

Pałac przez lata był ośrodkiem życia społecznego i politycznego Llodio, głównie dzięki wpływom rodziny Urquijo, jednej z najpotężniejszych wówczas w Kraju Basków. Herb rodzinny na fasadzie zastąpiono herbem gminy.

Pałac stoi w Parque de Lamuza, posiadłości o powierzchni 94 490 m² otaczającej zespół mieszkalny o powierzchni 7 784 m². Budynek nie jest udostępniony jako muzeum; po renowacji ma mieścić szkołę języka baskijskiego, świetlicę dla dzieci i młodzieży. Park przemierza się pieszo i jest główną przestrzenią publiczną Llodio.

Pierwotny osiemnastowieczny budynek miał kwadratowy plan z parterem, piętrem głównym i poddaszem, a jego szkielet wykonano z drewna dębowego. Jedynymi ozdobami elewacji były wsporniki balkonów, kute balustrady i herb rodzinny, zastąpiony dziś herbem gminy.