Duana de Barcelona, Pałac neoklasycystyczny w Sant Pere, Santa Caterina i la Ribera, Barcelonie, Hiszpania

Duana de Barcelona to wolnostojący neoklasycystyczny budynek na Pla de Palau, wzniesiony w latach 1790–1792 pod kierunkiem Juana Miguela de Roncali. Prostokątny plan ma 85 na 52 varas wokół dużego dziedzińca z portykami. Tynkowana fasada ma kondygnację toskańską i dorycką, a trzy drzwi flankują parowane kolumny toskańskie na czarnym marmurowym cokole; środkowy łuk zdobi płaskorzeźbiona maska z kółkiem w ustach.

Zbudowana w latach 1790–1792 pod kierunkiem Juana Miguela de Roncali, ministra finansów Karola IV, zastąpiła wcześniejszą komorę celną zniszczoną przez pożar w 1777 roku. W 1802 roku część budynku gościła królów Etrurii podczas ich wizyty, połączona z Pałacem Królewskim tymczasowym drewnianym mostem. W 1902 roku stała się siedzibą rządu cywilnego i jest zamknięta od 2008 roku.

Napis na fasadzie głosi „Reinando el señor don Carlos IV, año de 1790”, lecz program rzeźbiarski obraca się wokół jego poprzednika Karola III. W salonach pierwszego piętra znajdują się freski ze scenami z historii Hiszpanii, niektóre autorstwa Pere Pau Montaña; podczas renowacji z inicjatywy gubernatora Bonaventury Muñoza w jadalni gubernatora, pod tapetą, odkryto malowidła ze scenami donkiszotowskimi, również przypisywane Montañy.

Budynek znajduje się w pobliżu nabrzeża i jest łatwo dostępny pieszo z centrum miasta. Najlepiej odwiedzić go w ciągu dnia, aby w pełni docenić szczegóły architektoniczne i prace rzeźbiarskie na fasadzie.

Obok budynku stoją dwie latarnie z kutego żelaza zaprojektowane przez Antoniego Gaudíego w 1889 roku. Są uproszczoną wersją jego latarni z 1878 roku na Plaça Reial: mają tylko trzy ramiona i zwieńczenie w kształcie odwróconej korony z dwiema głowami węży. Dwie inne, przy wydziale nawigacji, zniknęły.