Puente de San Bernardo, Most na Starym Mieście, Sewilla, Hiszpania

Puente de San Bernardo przerzuca dawną linię kolejową nad calle Demetrio de los Ríos, na jednej z dawnych dróg wyjazdowych przez Puerta de la Carne. Zbudowany z żelbetu, licowany ciosaną cegłą, ma górne wartownie łączące schody dojściowe z chodnikami, prefabrykowane piramidalne zwieńczenia balustrad i latarnie z kutego żelaza, w dekoracji o silnie neobarokowym charakterze.

Most powstał według projektu z 1924 roku autorstwa sewilskiego architekta Juana Talavery y Heredii i inżyniera José Luisa de Casso Romero, aby przejść nad torami kolejowymi, które wówczas dzieliły miasto na dwie części. Spośród trzech mostów zbudowanych w tym celu, obok Enramadilli i La Calzady, jest jedynym zachowanym. W 1992 roku jego konstrukcję zastąpiono wysokimi belkami sprężonymi, zachowując wartownie, parapety i boczne schody.

Miejscowi nazywają go „puente de los bomberos” (most strażaków), bo obok stoi remiza. Ciosany detal ceglany i neobarokowa dekoracja autorstwa architekta Juana Talavery y Heredii wiążą most z dzielnicą San Bernardo i jej pobliskimi ulicami handlowymi.

Na pomost wchodzi się bocznymi schodami po obu stronach, które łączą dzielnicę San Bernardo i jej pobliską strefę handlową z chodnikami dla pieszych; górne garity znajdują się tam, gdzie schody spotykają się ze ścieżkami. Przebudowa z 1992 roku zachowała balustrady, schody i kute latarnie, więc po wejściu przeprawa jest krótka i płaska.

Z trzech zbudowanych wówczas w Sewilli mostów nad torami przetrwał tylko ten; mosty Enramadilla i Calzada zniknęły. Nazywa się go też puente de los bomberos, mostem strażaków, a przebudowa w 1992 r. zachowała wartownie, parapety i boczne schody.