Castle of Villafranca del Bierzo, Średniowieczny zamek w Villafranca del Bierzo, Hiszpania.

Zamek-pałac markizów Villafranca w Villafranca del Bierzo ma czworoboczny plan z czterema okrągłymi basztami narożnymi, podzielonymi na trzy drewniane kondygnacje. Wieża główna o okrągłym planie jest zwieńczona łupkowym dachem typowym dla tej okolicy i wzniesiona z dobrego muru kamiennego. Główna brama jest ceglana, a nad nią widnieje herb Fadrique Álvareza de Toledo Osorio, III markiza Villafranca del Bierzo.

Zamek wznosi się na wcześniejszej twierdzy zwanej „Fuerza”, zniszczonej w 1507 roku przez nieślubnego syna Pedra Álvareza Osorio, pierwszego hrabiego Lemos. W 1515 roku królowa Joanna I Kastylijska zezwoliła Pedrowi Álvarezowi de Toledo y Zúñiga, mężowi Maríi Osorio Pimentel, drugiej markizy Villafranca, na odbudowę jako rezydencji markizatu. Od 1600 roku piąty markiz, Pedro Álvarez de Toledo Osorio, przekształcił feudalny budynek w pałac w stylu italianizującym. Został splądrowany w 1809 roku przez wojska angielskie maszerujące na Lugo oraz ponownie w 1815 i 1819 roku przez armie francuskie.

Nazwa zamku przypomina markizów Villafranca del Bierzo, którzy używali go jako rezydencji od XVI wieku. Główne ceglane drzwi zdobi herb Fadrique'a Álvareza de Toledo Osorio, trzeciego markiza. Od 2015 roku pałac figuruje jako element nr 1869 w retrospektywnym inwentarzu Drogi św. Jakuba zgłoszonym do UNESCO.

Zamek należy do spadkobierców pianistki Maríi Manueli Caro y Carvajal (1932–2017) i nie jest otwarty jako zwykłe muzeum. Zwiedzanie wnętrza wymaga wcześniejszej zgody; zewnętrze z czterema okrągłymi wieżami narożnymi i wieżą główną krytą łupkiem widać z okolicznych ulic.

Zamek został wpisany na listę Bien de Interés Cultural 22 kwietnia 1949 r. Od 2015 r. figuruje pod numerem 1869, jako pałac markiza Villafranca, w retrospektywnym inwentarzu elementów powiązanych złożonym przy rozszerzeniu przez UNESCO Drogi św. Jakuba w Hiszpanii.