Mesón de la Dolores, Tradycyjna restauracja i gospoda w Calatayud, Hiszpania.

Mesón de la Dolores to restauracja i trzygwiazdkowy hostal w Calatayud, mieszczący się w budynku datowanym na koniec XV lub początek XVI wieku, który był niegdyś pałacem markiza de Ayerbe. Został odrestaurowany pod koniec XX wieku przez architekta José Maríę Valero Suáreza, zachowując brukowany dziedziniec ze studnią, czworokątne galerie, drewniane belki i arkadową galerię na fasadzie.

Oryginalny budynek datowano na koniec XV lub początek XVI wieku; był niegdyś pałacem Pedro Ignacio Jordána de Urriés y Palafox, markiza de Ayerbe. W latach 60. XX wieku powstał niezrealizowany projekt przekształcenia go w państwowy parador. Pod koniec XX wieku gmina Calatayud kupiła budynek i zleciła jego renowację jako trzygwiazdkowego hostalu według projektu José Maríi Valero Suáreza.

Nazwa pochodzi od Dolores Peinador Narvión, kobiety z Calatayud, wokół której José Feliú y Codina napisał dramat w 1893 r., a Tomás Bretón operę w 1895 r. Niewidomy śpiewak zwany 'Pascualónem' uchodzi za autora lub recytatora wcześniejszej anonimowej copli, powstałej w Calatayud w połowie XIX w. i uznawanej za powód jej wyjazdu do Madrytu.

Budynek stoi przy plaza de los Mesones, obok travesía de los Mesones, w starym centrum Calatayud. Remont z końca XX wieku według projektu architekta José Maríi Valero Suáreza zachował brukowany dziedziniec ze studnią, czworoboczne krużganki i arkadową galerię na fasadzie. Kawiarnia zajmuje dawny cebadero, a w pierwotnej piwnicy urządzono muzeum historyczno-etnologiczne.

Budynek nosił wcześniej nazwy Posada de San Antón i Mesón de la Gaspara, zanim utrwaliła się nazwa Dolores. W latach 60. XX wieku rozważano przekształcenie go w państwowy parador, czego nie zrealizowano; później gmina kupiła budynek i poddała go renowacji.