Virxe da Barca sanctuary, Barokowe sanktuarium Matki Boskiej w Muxía, Hiszpania.

Sanktuarium Virxe da Barca to kościół zbudowany w latach 1716–1719 na skalistym cyplu nad Atlantykiem w Muxíi. Fasada z surowego, ciemnoszarobrązowego kamienia wznosi się do płaskiej linii dachu, zwieńczonej dwiema bliźniaczymi wieżami z łukowymi otworami i zaokrąglonymi kopułami z małymi krzyżami. U podstawy przylega brukowany plac.

Pierwszą udokumentowaną budowlą w tym miejscu była XII-wieczna pustelnia, potwierdzona pisemnie w 1544 roku. Od XVII wieku cuda przypisywane Maryi sprawiały, że wznoszono coraz większe budynki, a obecny kościół powstał w latach 1716–1719 pod patronatem książąt Maceda, których szczątki złożono później w świątyni. W XIX wieku dodano casa rectoral (1828) i dzwonnicę ścienną (1834), a w XX wieku emigrant galicyjski w Ameryce sfinansował dwie wieże wieńczące fasadę.

Miejscowa legenda mówi, że apostoł Jakub, zniechęcony podczas głoszenia w Hiszpanii, został tu pocieszony przez Maryję, która przybyła na kamiennej łodzi i poleciła mu wrócić do Jerozolimy. Szczątki łodzi mają być skałami przed kościołem. Niektórzy pielgrzymi przedłużają Drogę św. Jakuba z Santiago de Compostela aż do tego sanktuarium na atlantyckim wybrzeżu.

Kościół stoi na końcu nadmorskiego bulwaru portu w Muxíi, na brukowanym placu obok skał; prowadząca tam ścieżka nadmorska jest płaska i krótka. Strona otwarta na Atlantyk jest wystawiona na wiatr i deszcz, warto więc zabrać kurtkę przeciwdeszczową. Sanktuarium jest też ostatnim etapem przedłużenia Camino de Santiago do wybrzeża.

Obok kościoła, na brzegu morza, leżą trzy naturalne skały uważane za święte: Pedra de Abalar, Pedra dos Cadrís i Pedra do Timón. Według miejscowej tradycji mają to być pozostałości łodzi, którą Najświętsza Maryja Panna przybyła w to miejsce.