Església de Sant Andreu de Palomar, Neogotycki kościół w dzielnicy Sant Andreu, Barcelona, Hiszpania.

Església de Sant Andreu de Palomar to duży kościół o planie krzyża łacińskiego, z trzema nawami i kopułą nad skrzyżowaniem zwieńczoną latarnią. Jej eklektyczna fasada z kamienia z Montjuïc ma wielki portal ujęty w dwie pary klasycznych kolumn podtrzymujących podwójne belkowanie, z rozetą pod półkolistym łukiem. Prawa wieża dzwonna ma trzy kondygnacje, trzecia jest ośmioboczna; lewej nigdy nie zbudowano.

Parafia jest udokumentowana od 974 roku, przy dawnej drodze rzymskiej. W drugiej połowie XI wieku trwała budowa nowego kościoła, który konsekrował w 1105 roku biskup Berenguer, a ponownie w 1132 roku biskup Oleguer po zniszczeniu przez Almorawidów. Obecny kościół rozpoczęto w 1850 roku; od lat 70. XIX wieku pracami kierował urodzony w Sant Andreu architekt Pere Falqués i Urpí.

Kaplica Segadors, dostawiona od północy, przechowuje wizerunek Sant Crist, który niósł ponad 3000 żniwiarzy podczas marszu Corpus de Sang do Barcelony w 1640 roku. Kościół otrzymał Creu de Sant Jordi w 1991 roku wraz z Casa Asil de Sant Andreu, założoną w 1866 roku i związaną z parafią.

Kościół jest łatwo dostępny metrem linią L1 na stacji Sant Andreu i kilkoma liniami autobusowymi. Dzielnica jest przyjemna do zwiedzania pieszo i oferuje parkingi na pobliskich ulicach.

Kopuła zawaliła się w 1882 roku podczas budowy, co doprowadziło do przeprojektowania z dodaniem latarni przez architekta Josep Domènech i Estapà. To rozwiązanie pozostaje widoczne i kształtuje profil kościoła.