Ermita de la Salut del Papiol, Romański kościół pustelniczy w El Papiol, Hiszpania.

Ermita de la Salut del Papiol to jednonawowy kościół o długości około 20,5 m, szerokości 3,5 m i wysokości 4,8 m, wzniesiony z łamanego kamienia z ciosami w narożach. Nawa nakryta jest sklepieniem kolebkowym na gurtach; po wschodniej stronie znajduje się absyda środkowa i dwie mniejsze absydy boczne, każda z oknem o podwójnym rozglifieniu. Nad fasadą zachodnią wznosi się ścianka dzwonowa, a portal południowy ujmują dwa skarpy.

Nazwa Madrona jest poświadczona od 1013 r., a jej parafia od 1017 r. W 1060 r. biskup Guislabert z Barcelony nadał parafię w lenno Guisli, wdowie po Mirze Geribercie. W 1315 r. parafię przeniesiono do osady przy zamku El Papiol, a świątynia pozostała pustelnią pod wezwaniem św. Piotra; w 1757 r. była już poświęcona Mare de Déu de la Salut. Restaurowano ją w 1911 i 1982 r.

Dwie doroczne procesje docierają do kościoła: mieszkańcy El Papiol wchodzą tu w drugą niedzielę września, a mieszkańcy Valldoreix 12 października. Średniowiecznie wyglądająca figura Marii z Dzieciątkiem to rzeźba z 1977 roku wykonana przez miejscowego snycerza Antoniego Agraza i Buila, a ołtarz pochodzi z 1972 roku.

Eremitaż znajduje się w górach Collserola, co oznacza, że dotarcie do niej wymaga pieszej wędrówki po naturalnych ścieżkach. Trasa prowadzi przez górzysty teren ze zmianami wysokości.

Kościół był początkowo poświęcony św. Eulalii; wizytacja pasterska w 1656 r. wykazała, że sklepienie grozi zawaleniem, i nakazała naprawę w ciągu sześciu miesięcy. W 1757 r. był już poświęcony Mare de Déu de la Salut, a średniowieczny cmentarz przy murach usunięto z powodu wilgoci. W XIX wieku, gdy nie było już pustelników, skradziono figurę Matki Bożej.