Castell de Montcortès, Średniowieczny zamek w Montcortès de Segarra, Hiszpania.

Castell de Montcortès to zamek łączący style gotyckie i renesansowe w okolicach Montcortès de Segarra. Struktura wznosi się na podwyższonym terenie i łączy cechy obronne z bardziej wyrafinowanym projektowaniem pałaców renesansowych.

Zamek Montcortès jest poświadczony już w 1095 roku, gdy rycerz Guillem Isarn de Trevics zapisał go w testamencie nienarodzonemu jeszcze dziecku. W 1306 roku panem miejsca był Berenguer d'Anglesola, a w 1381 roku zamek przeszedł w ręce rodu Llompard. Joan Sacirera zlecił budowę obecnego renesansowego gmachu: zachowała się umowa z mistrzem Joanem Barrufetem z 1493 roku. Ród Moxó, dziedziczący od 1622 roku, wciąż jest właścicielem zamku.

Zamek jest wpisany jako dobro kultury o znaczeniu narodowym i pozostaje w rękach rodu Moxó, właściciela od 1622 roku, gdy Baltasar Ausiàs Marc zmarł bezpotomnie, a majątek przeszedł na jego wdowę Annę Marię de Moixó. Wśród właścicieli był prawnik i poeta Pere Ausiàs Marc i d'Oluja, pan Montcortès, Clariana i la Goda. Budowla sąsiaduje z XVI-wiecznym kościołem Santa Anna, ponad XVII- i XVIII-wiecznymi zagrodami wsi.

Zamek pozostaje w rękach rodziny Moxó, która nadal jest jego właścicielem, dlatego wnętrze nie jest udostępnione jako publiczny zabytek. Budowla zajmuje najwyższy punkt wsi, nad wysokim urwiskiem i naprzeciw kaplicy Santa Anna, a poniżej stoją XVII- i XVIII-wieczne domy gospodarskie. Najłatwiej obejrzeć z zewnątrz fasadę główną: portal w łuku półkolistym, trzy duże okna kondygnacji reprezentacyjnej i ceglany okap biegnący wokół całego obwodu.

Zachował się kontrakt na budowę z 1493 roku między Joanem Sacirerą a mistrzem Joanem Barrufetem, rzadki dokument dla katalońskiego zamku. Rodzina Moxó, która odziedziczyła go w 1622 roku przez Annę Marię de Moixó, wdowę po Baltasarze Ausiàs Marcu, wciąż jest właścicielem zamku.