Palau de Cervelló, Pałac neoklasycystyczny w Walencji, Hiszpania

Palau de Cervelló to neoklasyczny pałac w centrum Walencji, z symetryczną fasadą, dwiema bocznymi wieżami i rzędami balkonów rozłożonych na dwóch głównych piętrach. Budynek pełni dziś funkcję instytucji publicznej z archiwum i zbiorami bibliotecznymi dostępnymi dla odwiedzających.

Początkowo pałac był gotyckim domem kupionym przez rodzinę Ponç de Castellví w połowie XVI wieku; Martí Ponç de Castellví przekształcił go w wielki pałac renesansowy, a nazwa Cervelló utrwaliła się na początku XVIII wieku. Po wyburzeniu Palau del Real w 1810 roku stał się rezydencją odwiedzających monarchów. Ferdynand VII mieszkał tu od 16 do 21 kwietnia 1814 roku, przyjął Manifest Persów, zniósł konstytucję z 1812 roku i przywrócił absolutyzm. W 1840 roku abdykowała tu regentka Maria Krystyna; Amadeusz Sabaudzki był ostatnim królem, który się tu zatrzymał, we wrześniu 1871 roku.

Na parterze wystawa „El Tresor de la memòria” pokazuje dokumenty Archiwum Miejskiego, jednego z najstarszych i najlepiej zachowanych w Europie: Llibre dels furs, Llibre del Mostassaf, Llibre de murs e valls, Llibre del Consolat del mar, Taula de Canvi oraz najstarszy znany list kredytowy. Na wyższych piętrach mieszczą się Archiwum Miejskie i Biblioteka Serrano Morales.

Parter składa się wokół dziedzińca: po prawej znajduje się wystawa o znakomitych gościach z XIX wieku, po lewej ekspozycja zbiorów Archiwum Miejskiego. Odtworzone sale historyczne są na drugim piętrze, a wyżej mieszczą się Archiwum i Biblioteca Serrano Morales. Wejście znajduje się przy Plaça de Tetuan 3, naprzeciw dawnego klasztoru Sant Doménec.

Pałac nigdy nie był budowany jako rezydencja królewska, lecz był pierwotnie domem szlacheckiej rodziny, który stał się siedzibą królewską wyłącznie przez zbieg okoliczności. To czyni go jednym z niewielu miejsc w Walencji, gdzie prywatny budynek arystokratyczny odegrał rolę w historii narodowej.