Palacio Episcopal de Orihuela, Pałac biskupi w Orihuela, Hiszpania

Palacio Episcopal de Orihuela to pałac biskupi przy katedrze tego miasta, o prostokątnym planie z trzema piętrami i bogatymi elementami dekoracyjnymi Rococo na całej jego strukturze. Wnętrza łączą style architektoniczne z różnych okresów powstałe w wyniku kolejnych renowacji.

Działka należała do kapituły katedry w Orihueli, która w XV wieku zbudowała tu gotycki szpital del Corpus; w XVI wieku szpital przeniesiono do Raval Roig jako San Bartolomé, a kapituła zatrzymała budynek jako dom kanoników, z którego zachowały się sale renesansowe i czerwone marmurowe schody pod renesansową kopułą. W XVIII wieku kanonicy pobudowali własne domy, a biskup przejął działkę przy katedrze i wzniósł obecny pałac za biskupa Floresa Ossorio, którego herb widnieje na nadprożu głównego portalu. Pałac odrestaurowano w latach 1999–2003.

Pałac mieści Muzeum Diecezjalne Sztuki Sakralnej z dziełami znanych artystów takich jak Velázquez i Nicolás de Bussy w jego salach wystawienniczych. Kolekcje pokazują dziedzictwo artystyczne religijne, które przez wieki kształtowało duchowe życie miasta.

Główna fasada wychodzi na Calle Mayor, druga na rzekę Segura. Pałac odrestaurowano w latach 1999–2003, a Muzeum Diecezjalne otwarto na początku 2011 roku. Na piętro prowadzą szesnastowieczne schody z czerwonego marmuru pod renesansową kopułą, dostępne przez wirydarz.

Prywatna kaplica zajmuje górną kondygnację kaplicy Loreto, zależnej od katedry; mayordomos bractwa Santísimo Sacramento, którzy prowadzili tam wytwórnię wosku zaopatrującą katedrę, podarowali pomieszczenie biskupowi, a ten zbudował kaplicę na już poświęconej ziemi. Święty Tomasz Velázqueza wisiał tu, zanim trafił do katedry.