Sant Pere del Burgal, Kościół romański w La Guingueta d'Àneu, Hiszpania.

Sant Pere del Burgal to zrujnowany klasztor benedyktyński w pobliżu Escaló, w gminie La Guingueta d'Àneu. Jego XI-wieczny kościół ma plan bazylikowy z trzema nawami, środkową wyższą, oddzielonymi kwadratowymi filarami, oraz podwójne zakończenie: trzy absydy od wschodu i jedną od zachodu, gdzie znaleziono podstawę ołtarza. Główne drzwi znajdują się w zachodniej fasadzie północnej nawy bocznej.

Klasztor jest po raz pierwszy wzmiankowany w dokumencie hrabiego Ramona I z Tuluzy uzyskanym przez opata Deligata w 859 roku, który przyznawał mu immunitet. W połowie X wieku ksieni Ermengarda, córka hrabiego Isarna, kierowała nim przez krótki okres żeński. Układ z 1337 roku pozostawił go jako przeorat opactwa La Grassa, a w 1570 roku został zsekularyzowany.

Oryginalne malowidła absyd, datowane na lata 1080–1090 i przypisywane mistrzowi z Pedret, znajdują się w Museu Nacional d'Art de Catalunya w Barcelonie; w kościele umieszczono kopie. Przedstawiają Pantokratora między archaniołami Michałem i Gabrielem, adorowanego przez dwóch świętych, oraz damę z inskrypcją utożsamianą z hrabiną Llúcią de la Marca, żoną Artaua I z Pallars Sobirà, datowaną na 1085 rok. Takie portrety fundatorów są wyjątkowe w sztuce romańskiej Katalonii poza dolinami Àneu.

Odwiedzający dochodzą do klasztoru, przekraczając rzekę Noguera Pallaresa z Escaló i idąc 500-metrową ścieżką, która prowadzi w górę zbocza. Wspinaczka wymaga pewności kroków, ale spacer nie jest szczególnie długi ani techniczny.

Klasztor był przedmiotem sporów o własność między Santa Maria de Gerri i Santa Maria de la Grassa, co doprowadziło do stworzenia fałszywych dokumentów. Te konflikty pokazują, jak cenne i kontestowane były takie fundacje w okresie średniowiecznym.