Sant Pere de Camprodon, Kościół klasztoru benedyktynów w Camprodon, Hiszpania

Sant Pere de Camprodon to romański kościół zbudowany w połowie XII wieku i konsekrowany w 1169 roku, jedyna pozostałość klasztoru benedyktyńskiego. Ma plan krzyża łacińskiego z pięcioma kwadratowymi absydami, z których największa jest szeroka jak nawa, oraz ostrołukowe sklepienie kolebkowe wzmocnione łukami tężnymi. Nad skrzyżowaniem ośmiokątna latarnia stanowi podstawę dwukondygnacyjnej dzwonnicy; portal jest jego jedyną rzeźbioną ozdobą.

Kościół pod wezwaniem św. Piotra został konsekrowany w 904 roku przez biskupa Servus Dei z Girony. Około 950 roku hrabia Guifré II z Besalú założył tam klasztor benedyktyński, podległy opactwu Moissac, filii Cluny, w latach 1078–1461. Życie monastyczne zakończyło się wraz z kasatą w 1835 roku, a zrujnowane budynki klasztorne rozebrano w 1932 roku.

Wnętrze kościoła zawiera groby dawnych opatów, a diecezjalny muzeum w Gironie przechowuje oryginalne kapitele ze starego klasztoru. Te pozostałości odzwierciedlają wspólnotę zakonną, która przez wieki kształtowała to miejsce.

Kościół stoi w centrum Camprodon, w comarce Ripollès. Zachował się tylko kościół; budynki klasztorne rozebrano w 1932 r. po restauracji z lat 1928–1932 pod kierunkiem Jeroniego Martorella. Zwróć uwagę na odrestaurowany portal z kolumnami i kapitelami; kapitele krużganka przechowywane są dziś w muzeum diecezjalnym w Gironie.

Kościół ma pięć kwadratowych apsyd, a nie cztery: największa ma szerokość nawy, a po każdej stronie transeptu otwierają się dwie. Kapitele krużganka, które przetrwały trzęsienie ziemi w 1428 roku, są przechowywane w muzeum diecezjalnym w Gironie.