Convent del Carme, Klasztor gotycko-renesansowy w El Carme, Walencja, Hiszpania

Klasztor del Carme to dawny klasztor karmelitów, którego budynki powstawały od XIV do XVIII wieku. Walencki wirydarz gotycki ma plan kwadratowy z czterema ostrymi łukami na każde skrzydło, proste sklepienia krzyżowo-żebrowe wsparte na rzeźbionych konsolach z heraldycznymi postaciami i zwornikach z rzeźbionymi rozetami. Renesansowy wirydarz z XVI wieku po zachodniej stronie ma dwie kondygnacje: osiem łuków na kolumnach na dole i szesnaście mniejszych arkad na górze, a jedyną ozdobą jest gładkie belkowanie na prostych konsolach.

Karmelici osiedlili się w Walencji w 1280 roku, a w 1281 roku Piotr III Aragoński udzielił im zgody na wzniesienie pierwszego klasztoru. W 1839 roku, po kasacie klasztoru, pusty budynek otwarto jako Museo del Carme, aby zgromadzić dzieła sztuki osierocone przez konfiskaty; w 1848 roku przeniosła się tam Akademia San Carlos i przejęła zarządzanie zbiorami, tworząc zalążek Muzeum Sztuk Pięknych w Walencji. W 1946 roku zbiory muzeum przeniesiono do kolegium San Pío V, a klasztor pozostawał opuszczony aż do rozpoczęcia renowacji w latach 80. XX wieku.

Centrum kultury organizuje rotacyjne wystawy sztuki współczesnej, performance'u i projektowania w historycznych pomieszczeniach i klasztornych dziedzińcach. Odwiedzający mogą zobaczyć, jak nowoczesna twórczość współistnieje z średniowieczną architekturą zakonną.

Kompleks można zwiedzać pieszo z dostępem do różnych obszarów, choć w niektórych sekcjach są schody. Zalecane jest noszenie wygodnych butów ze względu na nierówne kamienne podłogi.

Podczas renowacji z 2011 roku sali kapituły, refektarza i dormitorium odkryto pozostałości islamskiego domu z przedmieścia sprzed powstania klasztoru. Pod szklanymi płytami widać dziś ulicę biegnącą z północy na południe i części domów, z izbami, dziedzińcem o malowanych ścianach, czerwoną i żółtą posadzką z płytek, studnią i basenem.