Balneario de Jabalcuz, Uzdrowisko i ogrody historyczne w Jaén, Hiszpania

Balneario de Jabalcuz to dawny kompleks termalny i ogrodowy na wzgórzu Jabalcuz, około 6 km od Jaén. Główny budynek łaźni, przebudowany w 1884 roku przez architekta Justino Flóreza Llamasa, ma plan w kształcie litery U, dwie kondygnacje plus poddasze i elewację otynkowaną wapnem. Ogrody, zaprojektowane przez Cecilio Rodrígueza Cuevasa, otwarto w 1926 roku wraz z kasynem-restauracją autorstwa Alberto Lópeza de Asiaína.

Źródło termalne było używane od wczesnego 17. wieku, ale doświadczyło głównego rozwoju po 1781 roku, gdy droga połączyła je z Jaén. W 19. wieku jego reputacja jako uzdrowiska uzdrawiającego wzrosła i przyciągnęła więcej odwiedzających.

Ogrody zaprojektował Cecilio Rodríguez Cuevas, autor Rosaleda del Retiro w Madrycie, a otwarto je w 1926 roku razem z casino-restaurante architekta Alberto Lópeza de Asiaín. Wody zdrojowe otrzymały srebrny medal na Wystawie Światowej w Barcelonie w 1888 roku. Nazwa Casería de Jerez pochodzi od posiadłości kupionej przez kanonika Francisco Jereza w 1653 roku.

Kompleks leży około 6 km od Jaén, na wzgórzu Jabalcuz, do którego prowadzi droga zbudowana w 1781 roku od Puente de Santa Ana. Budynek łazienek, placyk z rzędem sześciu domów i Casería de Jerez leżą na różnych wysokościach wzdłuż starej drogi, więc trzeba zarezerwować czas na przejście między nimi. Miejsce jest opuszczone od 1972 roku: ścieżki i budynki mogą być zarośnięte lub zamknięte, dlatego przydadzą się mocne buty.

Wody lecznicze uzdrowiska otrzymały srebrny medal na Wystawie Światowej w Barcelonie w 1888 roku, szczegół, który niewielu odwiedzających łączy z ruinami łaźni. Kompleks działał do 1972 roku, kiedy rozpoczęło się jego całkowite opuszczenie, co wyjaśnia obecny stan budynków.