Monastery of San Pelayo, Klasztor benedyktynek w Oviedo, Hiszpania
Klasztor San Pelayo to klasztor benedyktyński w Oviedo z jednonawową kościołem zbudowanym między 1592 a 1600 rokiem, wyposażonym w trzy profilowane drzwi na fasadzie. Trzypiętrowy krużganek wspierany przez kolumny toskańskie zawiera gotyckie detale siatki, które nawiązują do projektu pobliskiej Katedry.
Klasztor ufundował król Alfons II z Asturii (pan. 791–842) i początkowo poświęcił go Janowi Chrzcicielowi; po otrzymaniu relikwii św. Pelagiusza w 994 r. został mu na nowo poświęcony. Uważa się, że Teresa Ansúrez, wdowa po Sanchu I z Leónu, była fundatorką kościoła. Przebudowany od 1590 r., utracił większość elementów romańskich.
Klasztor nadal jest żeńskim konwentem benedyktyńskim. Jego nazwa pochodzi od Pelagiusza, chłopca z Albeos w Galicji, przetrzymywanego jako zakładnik w Kordobie i umęczonego 26 czerwca 925 roku za odmowę wyrzeczenia się wiary. Jego relikwie trafiły do Oviedo w 994 roku, a wspólnota przyjęła jego imię.
Klasztor stoi w przedromańskiej dzielnicy Oviedo, obok katedry i San Tirso. Wejście od Calle del Águila prowadzi do siedziby Akademii Języka Asturyjskiego; do 2010 roku ta sama ulica dawała dostęp do Archiwum Historycznego Asturii. Zespół jest zamkniętym klasztorem benedyktynek, więc zwiedzanie zależy od wspólnoty.
Kościół klasztorny odbudował w 1590 roku Leonardo de la Cajiga, a wieże dodał w 1650 roku Melchor de Velasco Agüero. Rozpoczęta w 1703 roku Vicaría ma fasadę wzorowaną na barokowych pałacach, dzieło brata Pedro de Cardeña. W fundamentach zachowały się romańskie resztki krużganka.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 94 998 współtwórców z całego świata.