Castell de Moraira, Fortyfikacja nadbrzeżna w Moraira, Hiszpania.

Castell de Moraira to niewielki fort z półokrągłą fasadą południową i północnym wejściem, do którego niegdyś prowadził most zwodzony nad fosą. Jego mury, wysokie na około 10 metrów, zbudowano z miejscowego kamienia i zwieńczono siedmioma strzelnicami dla dział. Wnętrze dzielą na trzy nawy dwa grube mury, na powierzchni nieco ponad 200 metrów kwadratowych.

Budowa trwała już w 1741 roku pod kierunkiem Nicolása Bodina, a herb Burbonów nad drzwiami nosi datę 1742, prawdopodobnie rok ukończenia. Fort zastąpił wcześniejsze nieudane projekty ochrony wybrzeża Teulady przed piratami berberyjskimi, którzy docierali aż do samego miasteczka. Działał do połowy XIX wieku; pogląd o zniszczeniu go przez Brytyjczyków około 1801 roku przeczy relacji o strażniku żyjącym jeszcze w połowie XX wieku. W latach 1875–1878 kamienie z zamku wykorzystano w ermita de la Virgen de los Desamparados.

Wejście nosi herb królewski dynastii Bourbonów, symbol hiszpańskiej władzy królewskiej. Projekt fortu odzwierciedla typową architekturę wojskową hiszpańskich fortyfikacji przybrzeżnych i pozostaje lokalnym punktem orientacyjnym.

Fort stoi na skalnym wzniesieniu nad plażą l'Ampolla i można do niego dojść pieszo od plaży i zatoki Moraira. Wejście znajduje się po północnej stronie, gdzie dostęp kontrolowały fosa i most zwodzony. Wnętrze zajmuje nieco ponad 200 m², więc zwiedzanie jest krótkie; mała cysterna z tego samego okresu leży kilka metrów na wschód od fortu.

Kilka metrów na wschód od fortu stoi mała prostokątna cysterna nakryta sklepieniem z bloków piaskowca, z tego samego okresu, na wodę dla załogi. Most zwodzony przechodził nad fosą po północnej stronie; podczas renowacji znaleziono gruby drewniany fragment obity blachą żelazną.