Santa María la Real de las Huelgas, Klasztor cysterski w Valladolid, Hiszpania

Santa María la Real de las Huelgas to klasztor cysterski w Valladolid. Jego kościół, zbudowany w latach 1579–1599 przez Juana Ribero de Rada, Juana de Natesa i Mateo de Elorriagę, ma jedną nawę o trzech przęsłach nakrytą sklepieniem kolebkowym z lunetami i kopułę nad skrzyżowaniem transeptu. Kwadratowy wirydarz, rozpoczęty w 1622 roku pod kierunkiem Francisca de Pravesa, ma dolną kondygnację kamienną z półkolistymi arkadami i górną ceglaną.

Królowa María de Molina podarowała swój pałac w 1282 roku, aby założyć ten klasztor, gdzie zakon cystersski mógł realizować swoje ideały. Zespół poniósł uszkodzenia podczas konfliktów z królem Alfonsem XI w 1328 roku.

Klasztor nosi nazwę „las Huelgas”, od nieuprawianych gruntów za murami, gdzie stał pałac Maríi de Moliny. Ołtarz główny, zaprojektowany przez Francisco de Pravesa z rzeźbami Gregoria Fernándeza około 1613 roku, przedstawia Chrystusa zstępującego z krzyża, by objąć św. Bernarda. Organy z 1706 roku zbudował Juan Casado Valdivieso; początkowo stały w chórze.

Aktywna wspólnota zakonnic cystersskich utrzymuje klasztor i kontynuuje swoje codzienne tradycje na terenie klasztoru. Godziny odwiedzin mogą się różnić w zależności od harmonogramu wspólnoty, dlatego warto sprawdzić przed zaplanowaniem wizyty.

Jedyną zachowaną budowlą w stylu mudéjar w Valladolid jest ceglany portal z ostrym łukiem podkowiastym, który przypuszczalnie należał do pałacu Maríi de Moliny. W XV i XVI wieku służył jako dzwonnica sąsiedniego kościoła La Magdalena.