Santuario Nacional de la Gran Promesa, Valladolid

Santuario Nacional de la Gran Promesa to kościół barokowy, którego fasada podzielona jest na dwie sekcje pionowe i uwieńczona trójkątnym szczytem, ozdobiona heraldycznymi elementami. We wnętrzu przestrzeń rozwija się z tradycyjnymi elementami kościelnymi, w tym rzędami ławek, ozdobnym ołtarzem i sklepieniami baryłkowymi charakterystycznymi dla architektury świętej baroku.

Budynek powstał na początku XVII wieku jako kościół publiczny służący Kolegium Jezuitów św. Ambrożego, zaprojektowany przez architekta Francisco de Praves. Jego forma barokowa ukształtowała się w tym okresie założycielskim i od tego czasu definiuje wygląd struktury.

To sanktuarium poświęcone jest czci Świętych Serc i przyciąga wiernych, którzy czują się związani z tą formą pobożności duchowej. Wewnątrz odwiedzający doświadczają miejsca, gdzie ludzie codziennie gromadzą się na modlitwę, odzwierciedlając żywą wiarę, która ożywia tę przestrzeń.

To miejsce jest otwarte dla odwiedzających i gości regularne nabożeństwa, które dają wyobrażenie o religijnym rytmie przestrzeni. Warto wcześniej sprawdzić, czy w planowanym czasie odbywają się msze lub prywatne modlitwy, aby odpowiednio zaplanować wizytę.

W 1733 roku miala tu miejsce religijna wizja, gdy Bernardo Francisco de Hoyos modlil sie w obszarze oltarza i doznal duchowego objawienia. To zdarzenie, którego od teraz mina ponad 300 lat, pozostaje okreslajaca czesc tozsamosci tego miejsca.