Santuario Nacional de la Gran Promesa, Valladolid, Bazylika mniejsza i sanktuarium w Valladolid, Hiszpania

Santuario Nacional de la Gran Promesa to kościół barokowy, którego fasada podzielona jest na dwie sekcje pionowe i uwieńczona trójkątnym szczytem, ozdobiona heraldycznymi elementami. We wnętrzu przestrzeń rozwija się z tradycyjnymi elementami kościelnymi, w tym rzędami ławek, ozdobnym ołtarzem i sklepieniami baryłkowymi charakterystycznymi dla architektury świętej baroku.

Budynek powstał na początku XVII wieku jako kościół publiczny służący Kolegium Jezuitów św. Ambrożego, zaprojektowany przez architekta Francisco de Praves. Jego forma barokowa ukształtowała się w tym okresie założycielskim i od tego czasu definiuje wygląd struktury.

Nazwa nawiązuje do Wielkiej Obietnicy, słów, które Bernardo de Hoyos usłyszał tu 14 maja 1733 roku: „Reinaré en España y con más veneración que en otras partes”. Gdy świątynia stała się sanktuarium narodowym, wnętrze wyłożono marmurami, złoceniami i mozaikami pod kierunkiem księdza i artysty Félixa Grandy; kopuła nad skrzyżowaniem naw zdobi nowoczesna mozaika w formach weneckich i bizantyjskich.

Świątynia stoi przy Calle de la Gran Promesa, obok Plaza de San Pablo w centrum miasta. Jest kościołem parafialnym, więc lepiej zwiedzać ją poza mszami; msza konsekracyjna z 1941 r. autorstwa Juliána Garcíi Barrio rozbrzmiewa ponownie w rocznicę poświęcenia.

14 maja 1733 roku student teologii Bernardo de Hoyos, modląc się w prezbiterium po komunii, usłyszał słowa „Będę królował w Hiszpanii i z większą czcią niż w innych stronach”, znane jako Objawienie Wielkiej Obietnicy. 25 września tego samego roku przekazał drugi głos, który prosił o rozszerzenie królowania Serca Jezusowego w Hiszpanii.