Museo de Bellas Artes de Murcia, Muzeum sztuki w Murcji, Hiszpania

Museo de Bellas Artes de Murcia zajmuje Pabellón Cerdán, kamienny budynek wzniesiony w latach 1903–1905 przez architekta Pedro Cerdána na miejscu dawnego Convento de la Trinidad. Dolna kondygnacja ma rustykalny mur z poziomymi rowkami i ciemne metalowe drzwi dwuskrzydłowe z łukowym zwieńczeniem i małymi szybkami; wyżej cztery wysokie łukowe okna oddzielają jasne kolumny nad rzeźbioną kamienną balustradą. Drugi budynek, Pabellón Contraste, mieści biura, salę wykładową i sale wystaw czasowych.

Muzeum Prowincjonalne powstało w 1864 roku i najpierw zajmowało Salón de Levante w Teatro de los Infantes, a następnie Palacio del Contraste de la Seda przy Plaza de Santa Catalina. W latach 1903–1905 Pedro Cerdán zbudował obecny gmach na miejscu dawnego Convento de la Trinidad, wykorzystując białe marmurowe kolumny wirydarza i drewniane schody. Otwarto je w 1910 roku; w 1953 roku przeniesiono dział archeologii, pozostawiając zbiory sztuk pięknych.

Kolekcja jest ułożona piętrami: szesnastowieczne deski renesansowe Hernanda de los Llanos i Juana de Vitoria, następnie barokowi malarze z Murcji, jak Pedro de Orrente i Nicolás de Villacís, oraz rzeźba św. Franciszka Borgiasza dłuta Nicolása de Bussy. Drugie piętro łączy Zurbarána, Riberę, Murilla i Valdésa Leala, a także Gabinet z planami Huerta de Murcia, osiemnastowieczną ceramiką i rycinami Piranesiego. Najwyższe piętro obejmuje wiek XIX, od Rafaela Tegeo po Sorollę, ze szkicami do sufitu Teatro Romea.

Muzeum zajmuje dwa pawilony: historyczny Pabellón Cerdán z kolekcjami oraz Pabellón Contraste, w którym mieszczą się biura, sala zebrań i wystawy czasowe. Wejście w kamiennej fasadzie prowadzi przez kilka stopni i wysokie kratowane drzwi. W latach 2000–2005 budynek rozbudowano i zmodernizowano.

Dwie duże barokowe elewacje budynku pochodzą z pałacu Contraste de la Seda, dawnej siedziby muzeum przy plaza de Santa Catalina, po jego rozbiórce w latach 30. XX wieku. Wykorzystano też białe marmurowe kolumny z dawnego wirydarza i drewniane schody klasztoru.