Gathenhielmska huset, Drewniany dom miejski z XVIII wieku w Majorna, Göteborg, Szwecja.

Gathenhielmska huset to dwukondygnacyjny drewniany dom o stromym dachu czterospadowym, zbudowany w latach 1743–1747 przy Stigbergstorget 7. Jego elewacja od ulicy jest pokryta gładkimi, pionowymi deskami pomalowanymi na szaro, podzielonymi masywnymi pilastrami między każdą osią okien, co nadaje mu wygląd kamiennego domu. Wnętrze parteru zajmuje Kungsrummet, umeblowany meblami z różnych pokoleń rodziny, oraz sąsiednia Versaillessalongen z piecem kaflowym z okresu budowy.

Lars Gathenhielm otrzymał ziemię od Karola XII w 1717 roku w nagrodę za działalność kaperską; po jego śmierci w 1718 roku przeszła na wdowę Ingelę, a następnie na ich syna Andersa. W 1737 roku została sprzedana komisarzowi konwojów Johanowi Hanssonowi Busckowi, szwagrowi Gathenhielma, który wzniósł dom w latach 1743–1747. 10 lipca 1943 roku stał się pierwszym szwedzkim budynkiem objętym ochroną na mocy ustawy o dziedzictwie kulturowym z 1942 roku.

Dom nosi imię Larsa Gathenhielma, dowódcy szwedzkiej marynarki i królewskiego korsarza, który w 1717 roku otrzymał ten teren od Karola XII; zmarł w 1718 roku, zanim powstał obecny budynek. Wznieśli go prawdopodobnie jego siostra Anna Thalena Gathe i jej mąż, komisarz konwojowy Johan Hansson Busck. Wnętrze zawiera salę Kungsrummet, nawiązującą do Karola XII, który według przekazu nigdy nie odwiedził domu w dzisiejszej postaci.

Dom stoi przy Stigbergstorget 7 w Majornie, w pierwszym kwartale Gatenhjelm, i od 1987 roku należy do miasta Göteborg; mieści mieszkanie o powierzchni 160 metrów kwadratowych. Wnętrze nie jest publicznym muzeum, więc zwiedzanie zależy od sposobu użytkowania przez miasto i od organizowanych otwarć. Otaczający rezerwat kulturowy Gathenhielm można zwiedzać pieszo o każdej porze.

10 lipca 1943 r. dom stał się pierwszym budynkiem w Szwecji objętym ochroną na mocy ustawy z 1942 r. o budynkach wybitnych pod względem kulturowym, po tym jak właścicielka Vera Tham złożyła wniosek do Narodowego Urzędu Dziedzictwa. Restauracja z lat dwudziestych przeprowadzona przez konserwatora Johana Nilssona ujawniła jasne malowidła, które zostały zamalowane lub ukryte pod tapetą.