Indonezyjskie świątynie, wyrzeźbione w kamieniu i ozdobione reliefami, zachowują ślady tradycji buddyjskiej i hinduskiej, które ukształtowały jawę i balię.
Świątynie indonezyjskie z VIII do XIV wieku przedstawiają architekturę buddyjską i hinduistyczną królestw Mataram i Singhasari. Kamienne struktury zawierają reliefy, rzeźby i symbole religijne przedstawiające bóstwa takie jak Śiwa, Budda i Wisznu. Kompleksy znajdują się głównie na Jawie i Bali, gdzie pola ryżowe i wulkany kształtują krajobraz.
Borobudur koło Magelang stanowi największą świątynię buddyjską regionu z dziewięcioma poziomami i 2672 panelami reliefów. Prambanan w Klaten wznosi się z wieżami o wysokości 47 metrów jako najważniejsze sanktuarium hinduistyczne Jawy. Świątynie Gedong Songo koło Semarang stoją na wysokości 1200 metrów między oparami siarkowymi i stożkami wulkanicznymi.
Gunung Kawi koło Tampaksiring na Bali pokazuje wykute w skale nisze o wysokości 10 metrów z XI wieku. Sukuh i Ceto na zboczach Lawu prezentują nietypowe formy piramidalne. Plaosan, Kalasan i Sari koło Yogyakarty łączą elementy buddyjskie i hinduistyczne. Świątynie Dieng dokumentują wczesną architekturę hinduistyczną z VIII wieku jako najstarsze zachowane struktury na Jawie.
Indonezyjskie świątynie, wyrzeźbione w kamieniu i ozdobione reliefami, zachowują ślady tradycji buddyjskiej i hinduskiej, które ukształtowały jawę i balię.
Świątynie indonezyjskie z VIII do XIV wieku przedstawiają architekturę buddyjską i hinduistyczną królestw Mataram i Singhasari. Kamienne struktury zawierają reliefy, rzeźby i symbole religijne przedstawiające bóstwa takie jak Śiwa, Budda i Wisznu. Kompleksy znajdują się głównie na Jawie i Bali, gdzie pola ryżowe i wulkany kształtują krajobraz.
Borobudur koło Magelang stanowi największą świątynię buddyjską regionu z dziewięcioma poziomami i 2672 panelami reliefów. Prambanan w Klaten wznosi się z wieżami o wysokości 47 metrów jako najważniejsze sanktuarium hinduistyczne Jawy. Świątynie Gedong Songo koło Semarang stoją na wysokości 1200 metrów między oparami siarkowymi i stożkami wulkanicznymi.
Gunung Kawi koło Tampaksiring na Bali pokazuje wykute w skale nisze o wysokości 10 metrów z XI wieku. Sukuh i Ceto na zboczach Lawu prezentują nietypowe formy piramidalne. Plaosan, Kalasan i Sari koło Yogyakarty łączą elementy buddyjskie i hinduistyczne. Świątynie Dieng dokumentują wczesną architekturę hinduistyczną z VIII wieku jako najstarsze zachowane struktury na Jawie.
Ta świątynia buddyjska z VIII wieku stanowi ważne osiągnięcie konstrukcji świątyń javanezkich za czasów dynastii Mataram i należy do dużych świątyń w tej kolekcji indonezyjskich sanktuariów. Dziewięć tarasów tworzy strukturę piramidalną z 2.672 panelami reliefu i 504 statuami Buddy. Reliefy przedstawiają sceny z tekstów buddyjskich i z codziennego życia z okresu budowy. Konstrukcja łączy elementy tradycji Mahayana z lokalną architekturą i dokumentuje rozwój religijny na Jawie Środkowej w tym okresie.
Ten hinduski kompleks świątynny z 9. wieku pokazuje architekturę religijną Królestwa Mataram na Jawie. Prambanan składa się z 240 świątyń, a główna świątynia poświęcona Śiwie wznosi się na 47 metrów. Kamienne struktury wyposażone są w rzeźbione reliefy przedstawiające sceny z eposu Ramayana. Świątynia zorganizowana jest trzema głównymi świątyniami dla Śiwy, Wisznu i Brahmy, otoczonymi mniejszymi budowlami. To miejsce odzwierciedla hinduską kulturę w Jawie Środkowej podczas dynastii Mataram.
Candi Gedong Songo jest częścią kolekcji świątyń indonezyjskich z 8. do 14. wieku, która pokazuje architekturę hinduistyczną i buddyjską królestw Mataram i Singhasari. Ten kompleks świątyń znajduje się na zboczach góry Ungaran na wysokości 1.200 metrów i składa się z dziewięciu kamiennych świętych budynków zbudowanych w 8. wieku. Połączone ścieżkami przez tereny wulkaniczne, dziewięć świątyń przedstawia reliefingi i rzeźby poświęcone bogu Shivie i reprezentuje wczesną fazę architektury Mataram. Te struktury zostały zbudowane znacznie przed Borobudur i Prambanan i należą do najstarszych szczątków świątyń na Jawie, z gorącymi źródłami w pobliżu oznaczającymi geogeotermiczny charakter regionu.
Gunung Kawi to kompleks świątynny z 11. wieku na Bali z dziesięcioma pomnikami grobowymi wyciętymi w niszach skalnych. Każdy pomnik ma około 7 metrów wysokości i został wzniesiony podczas panowania króla Anak Wungsu z Królestwa Udayana. Struktury wykazują typowe balijskie cechy architektoniczne z wieżami wielopoziomowymi i są wyrzeźbione z kamienia wulkanicznego. Kompleks leży w zadrzewionym wąwozie w pobliżu rzeki Pakerisan i jest dostępny przez kamienne schody. Gunung Kawi dokumentuje hinduskie tradycje pogrzebowe z tego okresu.
Candi Sukuh to świątynia hinduska z 15. wieku o piramidowej strukturze kamiennej, która wyróżnia się spośród innych świątyń indonezyjskich w kolekcji. Reliefy wyrzeźbione w ścianach przedstawiają sceny z mitologii jawańskiej i tradycji hinduskich. Ta świątynia oznacza zmianę w stosunku do metod architektonicznych królestw Mataram i Singhasari, stosując formy i reprezentacje symboliczne, które rozwinęły się później w historii religijnej Jawy.
Ta buddyjska świątynia z ósmego wieku w Yogyakarcie pokazuje architekturę religijną dynastii Mataram. Struktura ma dwie kondygnacje z niszami i rzeźbami kamiennymi przedstawiającymi postacie buddyjskie. Zachowane reliefy i murarka dokumentują sposób budowania świątyń na Jawie w tym okresie.
Candi Plaosan to kompleks świątyń z dziewiątego wieku z dwoma głównymi świątyniami i 174 mniejszymi kaplicami, które łączą elementy buddyjskie i hinduistyczne architektury jawajskiej. Kamienne struktury wykazują płaskorzeźby i rzeźby z okresu Mataram. Ta witryna reprezentuje kwitnący okres budowy świątyń na Jawie między VIII a XIV wiekiem, kiedy tradycje buddyjska i hinduistyczna kształtowały święte przestrzenie regionu.
Ta świątynia z XV wieku znajduje się na wysokości 1400 metrów na górze Lawu i składa się z siedmiu wznoszących się tarasów. Kompleks dokumentuje późny okres architektury hinduskiej na Jawie w momencie, gdy ekspansja islamska rozprzestrzeniała się na całej wyspie. Struktura różni się od wcześniejszych świątyń jawajskich swoją formą piramidalną i użyciem naturalnych bloków kamiennych. Tarasy połączone są schodami i zawierają rzeźby religijne oraz relief przedstawiające postacie z panteonu hinduskiego.
Ten buddyjski kompleks świątyni z 11. wieku na Sumatrze pokazuje, jak buddyzm wyraził się poprzez architekturę w Indonezji w okresie Mataram. Muara Takus jest częścią tej kolekcji świątyń zbudowanych od 8. do 14. wieku, które wykazują architekturę buddyjską i hinduistyczną królestw Mataram i Singhasari. Centralna stupa ma wysokość 14 metrów, otoczona czterema mniejszymi stupami. Kamienne reliefy i symbole religijne zdobią powierzchnie. Struktury mają tarasowe platformy i murarstwo kamienne typowe dla projektowania świątyń buddyjskich.
Candi Banyunibo to buddyjska świątynia z dziewiątego wieku, która wznosi się pośród pól ryżowych i dokumentuje architekturę świątyń dynastii Mataram na Jawie. Zewnętrzne ściany wykazują rozbudowane reliefowe przedstawienia postaci religijnych i symboli tradycji buddyjskiej. Struktura kamienna została zbudowana zgodnie z tymi samymi zasadami architektonicznymi co inne świątynie jawajskie z tego okresu, ze środkową komorą i wschodnim wejściem. Ten pomnik znajduje się w regionie Prambanan i zapewnia wgląd w sztukę religijną i metody budowlane Indonezji od ósmego do dziesiątego wieku.
Ta świątynia buddyjska zbudowana w 778 roku wykazuje cechy architektoniczne dynastii Sailendra i należy do wczesnych monumentów religijnych na Jawie. Kamienna struktura zawiera wzory geometryczne i postacie Buddy, które odzwierciedlają techniki budowlane z VIII wieku. Candi Kalasan stoi obok innych świątyń, takich jak Borobudur i świątynie Dieng.
Świątynia Penataran została zbudowana między XII a XIV wiekiem i dokumentuje architekturę hinduistyczną królestw Singhasari i Majapahit. Ta świątynia należy do kolekcji świątyń indonezyjskich, które wykazują budynki buddyjskie i hinduistyczne z VIII do XIV wieku. Kamienne płaskorzeźby na ścianach opowiadają historie z eposu Ramajany i pokazują sceny z mitologii hinduistycznej. Zespół świątyni składa się z kilku tarasowych poziomów ze świątyniami, bramami i dziedzińcami. Struktury pokazują, jak architektura świątyń jawajskich rozwijała się przez dwa wieki i rejestrują praktyki religijne tego okresu.
Świątynia Jago prezentuje architekturę hinduistyczną z 14. wieku i wpisuje się w tę kolekcję świątyń indonezyjskich, która łączy dzieła buddyjskie i hinduistyczne z królestw Mataram i Singhasari. Świątynia ma wiele poziomów z kamiennymi reliefami przedstawiającymi sceny z eposu Mahabharata. Należy do grupy świątyń na Jawie, gdzie pola ryżowe i wulkany kształtują krajobraz.
Swiatynia Kedulan w Yogyakarcie nalezy do tej kolekcji swiatin indonezyjskich z 8 do 14 wieku, wystawiajacych architekture buddyjska i hinduska krolesw Mataram. Stanowisko wykopalisk zawiera struktury swiatyni i artefakty z okresu Kroleswa Mataram w 9 wieku, noszace reliefs, rzezby i symbole religijne bostw takich jak Shiva i Budda.
Candi Sambisari w pobliżu Yogyakarty to świątynia odkryta w 1966 roku pod warstwą popiołu wulkanicznego. Strukturę datuje się na okres Mataram i wykazuje elementy architektury buddyjskiej i hinduskiej. Wykopaliska ujawniły reliefy i rzeźby przedstawiające symbole religijne i bóstwa. Ta świątynia reprezentuje techniki budowy w kamieniu i tradycje artystyczne średniowiecznych królestw Jawy, wpisując się w szerszy kontekst architektury świątyń indonezyjskich z VIII do XIV wieku.
Te świątynie hinduskie z VIII wieku reprezentują jedne ze starszych struktur religijnych na Jawie i dokumentują wczesny rozwój architektury Mataram. Osiem zachowanych struktur kamiennych stoi na wulkanicznym płaskowyżu na wysokości 2000 metrów, otoczone aktywnymi fumarolami i gorącymi źródłami. Świątynie noszą nazwy z mitologii hinduskiej i wykazują płaskorzeźby i rzeźby odzwierciedlające praktyki religijne tego okresu. Lokalizacja w tej geotermicznie aktywnej strefie z otworami siarkowymi i jeziorami kraterów pokazuje, jak zjawiska naturalne i znaczenie religijne były ze sobą powiązane w kulturze jawańskiej.
Świątynia z 13. wieku wykazuje strukturę kamienną z trzema tarasami i basenem wodnym używanym do hinduskich ceremonii oczyszczenia. Świątynia Tikus dokumentuje praktyki religijne podczas dynastii Singhasari na Jawie i przyczynia się do dziedzictwa architektonicznego świątyń indonezyjskich z 8. do 14. wieku. Prostokątny basen był otoczony ścianami z kamienia i stanowił część większego kompleksu. Odkryta w 1914 roku, witryna leży obecnie poniżej poziomu ulicy. Świątynia demonstruje znaczenie wody w rytułach hinduskich regionu i sposób, w jaki społeczności integrował świętych przestrzenie w swoim codziennym życiu.
Świątynia Jawi jest częścią kolekcji świątyń indonezyjskich z VIII do XIV wieku, która pokazuje architekturę buddyjską i hinduistyczną królestw Mataram i Singhasari. Ten kompleks świątyni łączy elementy hinduskie i buddyjskie z okresu Królestwa Singhasari w XIII wieku. Struktura kamienna zawiera relief, rzeźby i symbole religijne przedstawiające bóstwa takie jak Shiva, Budda i Wisznu. Świątynia Jawi położona w Javie Wschodniej znajduje się w krajobrazie ukształtowanym przez pola ryżowe i wulkany.
Ta świątynia buddyjska z VIII wieku stanowi ważne osiągnięcie konstrukcji świątyń javanezkich za czasów dynastii Mataram i należy do dużych świątyń w tej kolekcji indonezyjskich sanktuariów. Dziewięć tarasów tworzy strukturę piramidalną z 2.672 panelami reliefu i 504 statuami Buddy. Reliefy przedstawiają sceny z tekstów buddyjskich i z codziennego życia z okresu budowy. Konstrukcja łączy elementy tradycji Mahayana z lokalną architekturą i dokumentuje rozwój religijny na Jawie Środkowej w tym okresie.
Ten hinduski kompleks świątynny z 9. wieku pokazuje architekturę religijną Królestwa Mataram na Jawie. Prambanan składa się z 240 świątyń, a główna świątynia poświęcona Śiwie wznosi się na 47 metrów. Kamienne struktury wyposażone są w rzeźbione reliefy przedstawiające sceny z eposu Ramayana. Świątynia zorganizowana jest trzema głównymi świątyniami dla Śiwy, Wisznu i Brahmy, otoczonymi mniejszymi budowlami. To miejsce odzwierciedla hinduską kulturę w Jawie Środkowej podczas dynastii Mataram.
Candi Gedong Songo jest częścią kolekcji świątyń indonezyjskich z 8. do 14. wieku, która pokazuje architekturę hinduistyczną i buddyjską królestw Mataram i Singhasari. Ten kompleks świątyń znajduje się na zboczach góry Ungaran na wysokości 1.200 metrów i składa się z dziewięciu kamiennych świętych budynków zbudowanych w 8. wieku. Połączone ścieżkami przez tereny wulkaniczne, dziewięć świątyń przedstawia reliefingi i rzeźby poświęcone bogu Shivie i reprezentuje wczesną fazę architektury Mataram. Te struktury zostały zbudowane znacznie przed Borobudur i Prambanan i należą do najstarszych szczątków świątyń na Jawie, z gorącymi źródłami w pobliżu oznaczającymi geogeotermiczny charakter regionu.
Gunung Kawi to kompleks świątynny z 11. wieku na Bali z dziesięcioma pomnikami grobowymi wyciętymi w niszach skalnych. Każdy pomnik ma około 7 metrów wysokości i został wzniesiony podczas panowania króla Anak Wungsu z Królestwa Udayana. Struktury wykazują typowe balijskie cechy architektoniczne z wieżami wielopoziomowymi i są wyrzeźbione z kamienia wulkanicznego. Kompleks leży w zadrzewionym wąwozie w pobliżu rzeki Pakerisan i jest dostępny przez kamienne schody. Gunung Kawi dokumentuje hinduskie tradycje pogrzebowe z tego okresu.
Candi Sukuh to świątynia hinduska z 15. wieku o piramidowej strukturze kamiennej, która wyróżnia się spośród innych świątyń indonezyjskich w kolekcji. Reliefy wyrzeźbione w ścianach przedstawiają sceny z mitologii jawańskiej i tradycji hinduskich. Ta świątynia oznacza zmianę w stosunku do metod architektonicznych królestw Mataram i Singhasari, stosując formy i reprezentacje symboliczne, które rozwinęły się później w historii religijnej Jawy.
Ta buddyjska świątynia z ósmego wieku w Yogyakarcie pokazuje architekturę religijną dynastii Mataram. Struktura ma dwie kondygnacje z niszami i rzeźbami kamiennymi przedstawiającymi postacie buddyjskie. Zachowane reliefy i murarka dokumentują sposób budowania świątyń na Jawie w tym okresie.
Candi Plaosan to kompleks świątyń z dziewiątego wieku z dwoma głównymi świątyniami i 174 mniejszymi kaplicami, które łączą elementy buddyjskie i hinduistyczne architektury jawajskiej. Kamienne struktury wykazują płaskorzeźby i rzeźby z okresu Mataram. Ta witryna reprezentuje kwitnący okres budowy świątyń na Jawie między VIII a XIV wiekiem, kiedy tradycje buddyjska i hinduistyczna kształtowały święte przestrzenie regionu.
Ta świątynia z XV wieku znajduje się na wysokości 1400 metrów na górze Lawu i składa się z siedmiu wznoszących się tarasów. Kompleks dokumentuje późny okres architektury hinduskiej na Jawie w momencie, gdy ekspansja islamska rozprzestrzeniała się na całej wyspie. Struktura różni się od wcześniejszych świątyń jawajskich swoją formą piramidalną i użyciem naturalnych bloków kamiennych. Tarasy połączone są schodami i zawierają rzeźby religijne oraz relief przedstawiające postacie z panteonu hinduskiego.
Ten buddyjski kompleks świątyni z 11. wieku na Sumatrze pokazuje, jak buddyzm wyraził się poprzez architekturę w Indonezji w okresie Mataram. Muara Takus jest częścią tej kolekcji świątyń zbudowanych od 8. do 14. wieku, które wykazują architekturę buddyjską i hinduistyczną królestw Mataram i Singhasari. Centralna stupa ma wysokość 14 metrów, otoczona czterema mniejszymi stupami. Kamienne reliefy i symbole religijne zdobią powierzchnie. Struktury mają tarasowe platformy i murarstwo kamienne typowe dla projektowania świątyń buddyjskich.
Candi Banyunibo to buddyjska świątynia z dziewiątego wieku, która wznosi się pośród pól ryżowych i dokumentuje architekturę świątyń dynastii Mataram na Jawie. Zewnętrzne ściany wykazują rozbudowane reliefowe przedstawienia postaci religijnych i symboli tradycji buddyjskiej. Struktura kamienna została zbudowana zgodnie z tymi samymi zasadami architektonicznymi co inne świątynie jawajskie z tego okresu, ze środkową komorą i wschodnim wejściem. Ten pomnik znajduje się w regionie Prambanan i zapewnia wgląd w sztukę religijną i metody budowlane Indonezji od ósmego do dziesiątego wieku.
Ta świątynia buddyjska zbudowana w 778 roku wykazuje cechy architektoniczne dynastii Sailendra i należy do wczesnych monumentów religijnych na Jawie. Kamienna struktura zawiera wzory geometryczne i postacie Buddy, które odzwierciedlają techniki budowlane z VIII wieku. Candi Kalasan stoi obok innych świątyń, takich jak Borobudur i świątynie Dieng.
Świątynia Penataran została zbudowana między XII a XIV wiekiem i dokumentuje architekturę hinduistyczną królestw Singhasari i Majapahit. Ta świątynia należy do kolekcji świątyń indonezyjskich, które wykazują budynki buddyjskie i hinduistyczne z VIII do XIV wieku. Kamienne płaskorzeźby na ścianach opowiadają historie z eposu Ramajany i pokazują sceny z mitologii hinduistycznej. Zespół świątyni składa się z kilku tarasowych poziomów ze świątyniami, bramami i dziedzińcami. Struktury pokazują, jak architektura świątyń jawajskich rozwijała się przez dwa wieki i rejestrują praktyki religijne tego okresu.
Świątynia Jago prezentuje architekturę hinduistyczną z 14. wieku i wpisuje się w tę kolekcję świątyń indonezyjskich, która łączy dzieła buddyjskie i hinduistyczne z królestw Mataram i Singhasari. Świątynia ma wiele poziomów z kamiennymi reliefami przedstawiającymi sceny z eposu Mahabharata. Należy do grupy świątyń na Jawie, gdzie pola ryżowe i wulkany kształtują krajobraz.
Swiatynia Kedulan w Yogyakarcie nalezy do tej kolekcji swiatin indonezyjskich z 8 do 14 wieku, wystawiajacych architekture buddyjska i hinduska krolesw Mataram. Stanowisko wykopalisk zawiera struktury swiatyni i artefakty z okresu Kroleswa Mataram w 9 wieku, noszace reliefs, rzezby i symbole religijne bostw takich jak Shiva i Budda.
Candi Sambisari w pobliżu Yogyakarty to świątynia odkryta w 1966 roku pod warstwą popiołu wulkanicznego. Strukturę datuje się na okres Mataram i wykazuje elementy architektury buddyjskiej i hinduskiej. Wykopaliska ujawniły reliefy i rzeźby przedstawiające symbole religijne i bóstwa. Ta świątynia reprezentuje techniki budowy w kamieniu i tradycje artystyczne średniowiecznych królestw Jawy, wpisując się w szerszy kontekst architektury świątyń indonezyjskich z VIII do XIV wieku.
Te świątynie hinduskie z VIII wieku reprezentują jedne ze starszych struktur religijnych na Jawie i dokumentują wczesny rozwój architektury Mataram. Osiem zachowanych struktur kamiennych stoi na wulkanicznym płaskowyżu na wysokości 2000 metrów, otoczone aktywnymi fumarolami i gorącymi źródłami. Świątynie noszą nazwy z mitologii hinduskiej i wykazują płaskorzeźby i rzeźby odzwierciedlające praktyki religijne tego okresu. Lokalizacja w tej geotermicznie aktywnej strefie z otworami siarkowymi i jeziorami kraterów pokazuje, jak zjawiska naturalne i znaczenie religijne były ze sobą powiązane w kulturze jawańskiej.
Świątynia z 13. wieku wykazuje strukturę kamienną z trzema tarasami i basenem wodnym używanym do hinduskich ceremonii oczyszczenia. Świątynia Tikus dokumentuje praktyki religijne podczas dynastii Singhasari na Jawie i przyczynia się do dziedzictwa architektonicznego świątyń indonezyjskich z 8. do 14. wieku. Prostokątny basen był otoczony ścianami z kamienia i stanowił część większego kompleksu. Odkryta w 1914 roku, witryna leży obecnie poniżej poziomu ulicy. Świątynia demonstruje znaczenie wody w rytułach hinduskich regionu i sposób, w jaki społeczności integrował świętych przestrzenie w swoim codziennym życiu.
Świątynia Jawi jest częścią kolekcji świątyń indonezyjskich z VIII do XIV wieku, która pokazuje architekturę buddyjską i hinduistyczną królestw Mataram i Singhasari. Ten kompleks świątyni łączy elementy hinduskie i buddyjskie z okresu Królestwa Singhasari w XIII wieku. Struktura kamienna zawiera relief, rzeźby i symbole religijne przedstawiające bóstwa takie jak Shiva, Budda i Wisznu. Świątynia Jawi położona w Javie Wschodniej znajduje się w krajobrazie ukształtowanym przez pola ryżowe i wulkany.
Ta świątynia buddyjska z VIII wieku stanowi ważne osiągnięcie konstrukcji świątyń javanezkich za czasów dynastii Mataram i należy do dużych świątyń w tej kolekcji indonezyjskich sanktuariów. Dziewięć tarasów tworzy strukturę piramidalną z 2.672 panelami reliefu i 504 statuami Buddy. Reliefy przedstawiają sceny z tekstów buddyjskich i z codziennego życia z okresu budowy. Konstrukcja łączy elementy tradycji Mahayana z lokalną architekturą i dokumentuje rozwój religijny na Jawie Środkowej w tym okresie.
Ten hinduski kompleks świątynny z 9. wieku pokazuje architekturę religijną Królestwa Mataram na Jawie. Prambanan składa się z 240 świątyń, a główna świątynia poświęcona Śiwie wznosi się na 47 metrów. Kamienne struktury wyposażone są w rzeźbione reliefy przedstawiające sceny z eposu Ramayana. Świątynia zorganizowana jest trzema głównymi świątyniami dla Śiwy, Wisznu i Brahmy, otoczonymi mniejszymi budowlami. To miejsce odzwierciedla hinduską kulturę w Jawie Środkowej podczas dynastii Mataram.
Candi Gedong Songo jest częścią kolekcji świątyń indonezyjskich z 8. do 14. wieku, która pokazuje architekturę hinduistyczną i buddyjską królestw Mataram i Singhasari. Ten kompleks świątyń znajduje się na zboczach góry Ungaran na wysokości 1.200 metrów i składa się z dziewięciu kamiennych świętych budynków zbudowanych w 8. wieku. Połączone ścieżkami przez tereny wulkaniczne, dziewięć świątyń przedstawia reliefingi i rzeźby poświęcone bogu Shivie i reprezentuje wczesną fazę architektury Mataram. Te struktury zostały zbudowane znacznie przed Borobudur i Prambanan i należą do najstarszych szczątków świątyń na Jawie, z gorącymi źródłami w pobliżu oznaczającymi geogeotermiczny charakter regionu.
Gunung Kawi to kompleks świątynny z 11. wieku na Bali z dziesięcioma pomnikami grobowymi wyciętymi w niszach skalnych. Każdy pomnik ma około 7 metrów wysokości i został wzniesiony podczas panowania króla Anak Wungsu z Królestwa Udayana. Struktury wykazują typowe balijskie cechy architektoniczne z wieżami wielopoziomowymi i są wyrzeźbione z kamienia wulkanicznego. Kompleks leży w zadrzewionym wąwozie w pobliżu rzeki Pakerisan i jest dostępny przez kamienne schody. Gunung Kawi dokumentuje hinduskie tradycje pogrzebowe z tego okresu.
Candi Sukuh to świątynia hinduska z 15. wieku o piramidowej strukturze kamiennej, która wyróżnia się spośród innych świątyń indonezyjskich w kolekcji. Reliefy wyrzeźbione w ścianach przedstawiają sceny z mitologii jawańskiej i tradycji hinduskich. Ta świątynia oznacza zmianę w stosunku do metod architektonicznych królestw Mataram i Singhasari, stosując formy i reprezentacje symboliczne, które rozwinęły się później w historii religijnej Jawy.
Ta buddyjska świątynia z ósmego wieku w Yogyakarcie pokazuje architekturę religijną dynastii Mataram. Struktura ma dwie kondygnacje z niszami i rzeźbami kamiennymi przedstawiającymi postacie buddyjskie. Zachowane reliefy i murarka dokumentują sposób budowania świątyń na Jawie w tym okresie.
Candi Plaosan to kompleks świątyń z dziewiątego wieku z dwoma głównymi świątyniami i 174 mniejszymi kaplicami, które łączą elementy buddyjskie i hinduistyczne architektury jawajskiej. Kamienne struktury wykazują płaskorzeźby i rzeźby z okresu Mataram. Ta witryna reprezentuje kwitnący okres budowy świątyń na Jawie między VIII a XIV wiekiem, kiedy tradycje buddyjska i hinduistyczna kształtowały święte przestrzenie regionu.
Ta świątynia z XV wieku znajduje się na wysokości 1400 metrów na górze Lawu i składa się z siedmiu wznoszących się tarasów. Kompleks dokumentuje późny okres architektury hinduskiej na Jawie w momencie, gdy ekspansja islamska rozprzestrzeniała się na całej wyspie. Struktura różni się od wcześniejszych świątyń jawajskich swoją formą piramidalną i użyciem naturalnych bloków kamiennych. Tarasy połączone są schodami i zawierają rzeźby religijne oraz relief przedstawiające postacie z panteonu hinduskiego.
Ten buddyjski kompleks świątyni z 11. wieku na Sumatrze pokazuje, jak buddyzm wyraził się poprzez architekturę w Indonezji w okresie Mataram. Muara Takus jest częścią tej kolekcji świątyń zbudowanych od 8. do 14. wieku, które wykazują architekturę buddyjską i hinduistyczną królestw Mataram i Singhasari. Centralna stupa ma wysokość 14 metrów, otoczona czterema mniejszymi stupami. Kamienne reliefy i symbole religijne zdobią powierzchnie. Struktury mają tarasowe platformy i murarstwo kamienne typowe dla projektowania świątyń buddyjskich.
Candi Banyunibo to buddyjska świątynia z dziewiątego wieku, która wznosi się pośród pól ryżowych i dokumentuje architekturę świątyń dynastii Mataram na Jawie. Zewnętrzne ściany wykazują rozbudowane reliefowe przedstawienia postaci religijnych i symboli tradycji buddyjskiej. Struktura kamienna została zbudowana zgodnie z tymi samymi zasadami architektonicznymi co inne świątynie jawajskie z tego okresu, ze środkową komorą i wschodnim wejściem. Ten pomnik znajduje się w regionie Prambanan i zapewnia wgląd w sztukę religijną i metody budowlane Indonezji od ósmego do dziesiątego wieku.
Ta świątynia buddyjska zbudowana w 778 roku wykazuje cechy architektoniczne dynastii Sailendra i należy do wczesnych monumentów religijnych na Jawie. Kamienna struktura zawiera wzory geometryczne i postacie Buddy, które odzwierciedlają techniki budowlane z VIII wieku. Candi Kalasan stoi obok innych świątyń, takich jak Borobudur i świątynie Dieng.
Świątynia Penataran została zbudowana między XII a XIV wiekiem i dokumentuje architekturę hinduistyczną królestw Singhasari i Majapahit. Ta świątynia należy do kolekcji świątyń indonezyjskich, które wykazują budynki buddyjskie i hinduistyczne z VIII do XIV wieku. Kamienne płaskorzeźby na ścianach opowiadają historie z eposu Ramajany i pokazują sceny z mitologii hinduistycznej. Zespół świątyni składa się z kilku tarasowych poziomów ze świątyniami, bramami i dziedzińcami. Struktury pokazują, jak architektura świątyń jawajskich rozwijała się przez dwa wieki i rejestrują praktyki religijne tego okresu.
Świątynia Jago prezentuje architekturę hinduistyczną z 14. wieku i wpisuje się w tę kolekcję świątyń indonezyjskich, która łączy dzieła buddyjskie i hinduistyczne z królestw Mataram i Singhasari. Świątynia ma wiele poziomów z kamiennymi reliefami przedstawiającymi sceny z eposu Mahabharata. Należy do grupy świątyń na Jawie, gdzie pola ryżowe i wulkany kształtują krajobraz.
Swiatynia Kedulan w Yogyakarcie nalezy do tej kolekcji swiatin indonezyjskich z 8 do 14 wieku, wystawiajacych architekture buddyjska i hinduska krolesw Mataram. Stanowisko wykopalisk zawiera struktury swiatyni i artefakty z okresu Kroleswa Mataram w 9 wieku, noszace reliefs, rzezby i symbole religijne bostw takich jak Shiva i Budda.
Candi Sambisari w pobliżu Yogyakarty to świątynia odkryta w 1966 roku pod warstwą popiołu wulkanicznego. Strukturę datuje się na okres Mataram i wykazuje elementy architektury buddyjskiej i hinduskiej. Wykopaliska ujawniły reliefy i rzeźby przedstawiające symbole religijne i bóstwa. Ta świątynia reprezentuje techniki budowy w kamieniu i tradycje artystyczne średniowiecznych królestw Jawy, wpisując się w szerszy kontekst architektury świątyń indonezyjskich z VIII do XIV wieku.
Te świątynie hinduskie z VIII wieku reprezentują jedne ze starszych struktur religijnych na Jawie i dokumentują wczesny rozwój architektury Mataram. Osiem zachowanych struktur kamiennych stoi na wulkanicznym płaskowyżu na wysokości 2000 metrów, otoczone aktywnymi fumarolami i gorącymi źródłami. Świątynie noszą nazwy z mitologii hinduskiej i wykazują płaskorzeźby i rzeźby odzwierciedlające praktyki religijne tego okresu. Lokalizacja w tej geotermicznie aktywnej strefie z otworami siarkowymi i jeziorami kraterów pokazuje, jak zjawiska naturalne i znaczenie religijne były ze sobą powiązane w kulturze jawańskiej.
Świątynia z 13. wieku wykazuje strukturę kamienną z trzema tarasami i basenem wodnym używanym do hinduskich ceremonii oczyszczenia. Świątynia Tikus dokumentuje praktyki religijne podczas dynastii Singhasari na Jawie i przyczynia się do dziedzictwa architektonicznego świątyń indonezyjskich z 8. do 14. wieku. Prostokątny basen był otoczony ścianami z kamienia i stanowił część większego kompleksu. Odkryta w 1914 roku, witryna leży obecnie poniżej poziomu ulicy. Świątynia demonstruje znaczenie wody w rytułach hinduskich regionu i sposób, w jaki społeczności integrował świętych przestrzenie w swoim codziennym życiu.
Świątynia Jawi jest częścią kolekcji świątyń indonezyjskich z VIII do XIV wieku, która pokazuje architekturę buddyjską i hinduistyczną królestw Mataram i Singhasari. Ten kompleks świątyni łączy elementy hinduskie i buddyjskie z okresu Królestwa Singhasari w XIII wieku. Struktura kamienna zawiera relief, rzeźby i symbole religijne przedstawiające bóstwa takie jak Shiva, Budda i Wisznu. Świątynia Jawi położona w Javie Wschodniej znajduje się w krajobrazie ukształtowanym przez pola ryżowe i wulkany.
Lokalui przewodnicy naprawdę polepszają twoją wizytę. Pokazują ci szczegóły, które sam byś przeoczył, jak znaczenie reliefów czy historia rodzin królewskich zlecających budowę. Wycieczka z przewodnikiem jest tania i bardzo wzbogaca twoje zrozumienie.
