Uzungöl to górskie jezioro w pobliżu Trabzonu, otoczone zalesionymi zboczami i wysokimi szczytami. Woda odbija okoliczne góry, co sprawiło, że to miejsce stało się jednym z najbardziej rozpoznawalnych obrazów tureckiego wybrzeża Morza Czarnego. Wzdłuż brzegu stoją małe drewniane domy i herbaciarnie, a codzienne życie toczy się tu powolnym, wiejskim rytmem.

Hagia Sophia w Trabzonie to bizantyjski kościół z XIII wieku, który stoi na niewysokiej wzgórzu na obrzeżach miasta, zwrócony ku Morzu Czarnemu. Został zbudowany za czasów Cesarstwa Trebizondy i nadal przechowuje freski pokrywające jego ściany i sklepienia. Na przestrzeni wieków budynek służył kolejno jako kościół, meczet i muzeum, by znów stać się meczetem. Rzeźbione portale i malowidła we wnętrzu dają wyraźne pojęcie o sztuce tej części Anatolii w epoce średniowiecza.

Boztepe to wzgórze na skraju Trabzonu, z którego roztacza się widok na miasto i Morze Czarne. Mieszkańcy przychodzą tu, by siedzieć w cieniu drzew i pić herbatę. Stąd widać dachy, port i wodę aż po horyzont. Ogrody herbaciane zapełniają się późnym popołudniem, gdy światło zmienia się nad morzem.

Płaskowyż Hıdırnebi leży powyżej Trabzonu i należy do wyżynnych terenów zwanych yayla wzdłuż wybrzeża Morza Czarnego. Latem rodziny przyjeżdżają tu, by mieszkać w prostych drewnianych domkach i wypasać swoje zwierzęta na otwartych pastwiskach. Powietrze jest chłodne, chmury często nisko zalegają, a mgła przesuwa się po wzgórzach. Teren jest otwarty i surowy, z trawiastymi stokami i pojedynczymi drzewami.

Płaskowyż Ayder leży wysoko w górach Kaçkar, powyżej miasta Rize. To rozległy obszar wyżynny otoczony lasami, wodospadami i zielonymi zboczami. Latem przyjeżdżają tu rodziny, by uciec od upałów na wybrzeżu. Drewniane domy i małe herbaciarnie stoją wzdłuż ścieżek. Strumienie płyną zimno i głośno.

Zilkale to średniowieczna twierdza zbudowana na skalistym grzbiecie górującym nad doliną Fırtına. Dojeżdża się tu krętą drogą przez gęsty las, aż ruiny pojawiają się na grzbiecie ponad głową. Mury są stare i zwietrzałe, a między kamieniami rośnie trawa. Ze szczytu widać rzekę płynącą w dole doliny oraz zalesione zbocza dookoła. To odległe i surowe miejsce, jeden z najbardziej wyrazistych punktów na trasie wzdłuż tureckiego wybrzeża Morza Czarnego.

Płaskowyż Pokut leży wysoko w górach nad Rize, w paśmie pontyjskim wzdłuż wybrzeża Morza Czarnego. To tradycyjny letni wypas, po turecku zwany yayla, gdzie drewniane chatki rozsiane są po trawiastych stokach. Gdy chmury opadają nisko w dolinach, spogląda się stąd na morze bieli. Powietrze jest chłodne, latem trawa jest zielona, a życie toczy się w rytmie dawnego górskiego rolnictwa.

Płaskowyż Gito leży wysoko nad prowincją Rize, wśród letnich pastwisk, które mieszkańcy tego regionu wykorzystują od pokoleń. Drewniane chaty rozsiane są po łąkach, a stada powoli przemieszczają się po zboczach. W pogodne dni szczyty Kaçkar wznoszą się we wszystkich kierunkach, a chmury pozostają daleko w dole. To jedno z tych miejsc, gdzie dawne sezonowe życie na yayla trwa nadal w zupełnie naturalny sposób.

Wioska Çamlıhemşin leży w północno-wschodniej Turcji, u podnóża gór Kaçkar, otoczona plantacjami herbaty i gęstymi lasami. To główny punkt wyjścia dla tras prowadzących w głąb dolin i na yayla, tradycyjne górskie pastwiska, gdzie rodziny spędzają lato. Przez środek wioski płynie rzeka, przecinając wąski wąwóz, a stare kamienne mosty przerzucone są nad wodą. Życie tu toczy się spokojnie, wyznaczane przez zbiory herbaty i zmianę pór roku na zboczach gór.

Park Narodowy Gór Kaçkar rozciąga się między prowincjami Rize i Artvin, w głębi tureckiego wybrzeża Morza Czarnego. Jeziora polodowcowe leżą wysoko wśród skalistych szczytów, a szlaki wiją się przez lasy i górskie pastwiska zwane yayla. Latem pasterze prowadzą swoje stada na wyżyny, a drewniane schroniska rozsiane są po zboczach. To jedno z nielicznych miejsc w regionie, gdzie górskie życie i dzika przyroda spotykają się tak bezpośrednio.

Jezioro Karagöl koło Borçki leży w górskiej dolinie w regionie Artvin, otoczone gęstym lasem liściastym. Jesienią drzewa przybierają barwy żółte, pomarańczowe i czerwone, a ciemna tafla jeziora odbija korony drzew. Wąska ścieżka biegnie wzdłuż brzegu i pozwala na krótki, spokojny spacer. Choć jezioro leży blisko wybrzeża Morza Czarnego, sprawia wrażenie miejsca zupełnie odciętego od reszty świata.

Şavşat i park Karagöl-Sahara leżą w północno-wschodnim krańcu Turcji, blisko granicy z Gruzją. Obszar pokrywają gęste lasy i górskie jeziora ukryte w wąskich dolinach. Jezioro Karagöl leży u podnóża zalesionych wzgórz, które jesienią przybierają głęboka czerwień i pomarańcz. Drogi prowadzą przez małe wioski, gdzie stare drewniane domy stoją na zboczach. Ta część prowincji Artvin jest z dala od głównych szlaków turystycznych.

Dolina Macahel leży na północnym wschodzie Turcji, tuż przy granicy z Gruzją, otoczona gęstymi lasami i stromymi zboczami górskimi. Wioski są zbudowane z kamienia i drewna, a codzienne życie toczy się w wolnym, tradycyjnym rytmie. Pszczelarstwo jest tu praktykowane od pokoleń, a miejscowy miód jest znany daleko poza doliną. Spacerując po okolicy, można zobaczyć małe gospodarstwa, kwitnące łąki i miejsce, które zachowało swoje dawne zwyczaje.

Wyspa Giresun leży tuż przy wybrzeżu miasta Giresun nad Morzem Czarnym. Starożytne podania łączą ją z Amazonkami i Argonautami, którzy według legendy zatrzymali się tu podczas swojej wyprawy. Na wyspie wciąż stoją ruiny bizantyjskiego kościoła. Dziś można się tu dostać krótką przeprawą łodzią z portu.

Zamek w Giresun stoi na skale powyżej miasta i Morza Czarnego. Z jego murów widać linię brzegową w obu kierunkach, stare miasto na dole i łodzie rybackie w porcie. Twierdza sięga czasów starożytnych i przez wieki przechodziła przez ręce wielu ludów. Dziś można spacerować między starymi kamieniami i podziwiać widok na morze.

Boztepe wznosi się nad miastem Ordu i można tu dotrzeć kolejką linową. Z góry widać dachy miasta, port i otwarte wody Morza Czarnego. W pogodny dzień wzrok sięga daleko wzdłuż linii brzegowej. Mieszkańcy często przychodzą tu wieczorami, by obserwować zachód słońca nad wodą.

Przylądek Jason to półwysep wcinający się w Morze Czarne niedaleko miasta Ordu. Jego nazwa pochodzi ze starożytnej legendy o Argonautach, którzy mieli przepływać wzdłuż tych brzegów podczas poszukiwań Złotego Runa. Na półwyspie stoi wciąż kościół z XIX wieku, świadectwo greckich społeczności zamieszkujących niegdyś to wybrzeże. Z końca przylądka morze rozciąga się we wszystkich kierunkach, a linia brzegowa zakrzywia się po obu stronach.

Perşembe i jej droga przybrzeżna leżą nad Morzem Czarnym, w prowincji Ordu. Droga wije się między małymi zatokami i skalistymi klifami, mijając wioski rybackie, których życie toczy się w rytmie morza. Zbocza opadają stromo ku wodzie, a z drogi można zobaczyć łodzie, sieci i stare kamienne domy. Ten odcinek wybrzeża przyciąga niewielu podróżnych i daje uczciwy obraz codziennego życia nad tureckim Morzem Czarnym.

Prom Bandırma to replika statku, którym Mustafa Kemal Atatürk przybył do Samsunu w maju 1919 roku, co zapoczątkowało turecką wojnę o niepodległość. Dziś statek służy jako muzeum, gdzie można wejść na pokład i zapoznać się z wydarzeniami tamtych dni. Znajduje się przy nabrzeżu w Samsunie, co ułatwia jego odwiedzenie podczas zwiedzania miasta.

Delta Kızılırmaku leży na wschód od Samsunu, gdzie najdłuższa rzeka Turcji wpada do Morza Czarnego. Gdy rzeka traci prędkość, rozlewa się w rozległy teren podmokły, pełen lagun, trzcinowisk i płytkich jezior. Wiele ptaków wędrownych zatrzymuje się tu podczas wędrówek między Europą, Azją i Afryką, co sprawia, że to jedno z najważniejszych ptasich ostoi na tureckiej linii brzegowej Morza Czarnego. Spacerując wzdłuż brzegów, można obserwować czaple, kaczki i ptaki brodźce poruszające się wśród trzcin. Krajobraz jest otwarty i płaski, z szerokimi widokami na spokojną wodę, szczególnie we wczesnych godzinach rannych.

Amasya leży w wąskiej dolinie wyrzeźbionej przez rzekę Yeşilırmak. Po obu stronach wznoszą się strome ściany skalne, w których ponad 2000 lat temu wykuto grobowce królów Pontu. Wzdłuż brzegów stoją osmańskie drewniane domy z szeroko wysuniętymi górnym piętrami, wiele z nich odmalowanych w ciepłych barwach. Miasto przez wieki służyło jako miejsce kształcenia osmańskich książąt i do dziś zachowało stare meczety, szkoły koraniczne i twierdzę na wzgórzu. Wieczorami, gdy grobowce są podświetlone i odbijają się w rzece, Amasya sprawia wrażenie miejsca, w którym czas się nawarstwia.

Grobowce skalne królów Pontu są wykute w wysokiej wapiennej skale nad miastem Amasya. Powstały ponad 2000 lat temu jako komory grobowe dla władców królestwa Pontu. Z brzegu rzeki Yeşilırmak można spojrzeć w górę na ich fasady, które nocą są oświetlone i odbijają się w wodzie. Powyżej grobowców stok góry Harşena wznosi się stromo ku szczytowi z pozostałościami starej twierdzy. Wspinaczka na górę daje wyraźny widok na dachy miasta i zieloną dolinę poniżej.

Sinop leży na wąskim półwyspie i jest najbardziej wysuniętym na północ miastem Turcji. Przez wieki pełniło funkcję ważnego portu nad Morzem Czarnym, a jego stare mury miejskie wciąż stoją. Spacerując po starym mieście, można znaleźć wąskie uliczki, kamienne domy i stary port, przy którym cumują łodzie rybackie. Morze jest zawsze blisko.

Historyczne Więzienie w Sinopie znajduje się wewnątrz starych murów twierdzy i przez długi czas uchodziło za jedno z najtwardszych więzień w Turcji. Dziś można przejść przez cele, dotknąć ścian i poczuć, jak wyglądało tu życie. Miejsce to opowiada o zesłaniu, izolacji i codziennym życiu więźniów, którzy spędzali tu długie lata za kamiennymi murami. To miejsce skłaniające do refleksji, położone w samym sercu starego miasta portowego.

Hamsilos Koyu to głęboka, wąska zatoka niedaleko Sinop, gdzie zalesione zbocza schodzą wprost do wody. Półwysep İnceburun wyznacza najbardziej wysunięty na północ punkt Turcji, gdzie skaliste klify wyglądają na otwarte Morze Czarne. Miejsce sprawia wrażenie odległego i surowego, z leśnymi ścieżkami, spokojnymi zatokami i rozległymi widokami na morze.

Safranbolu to osmańskie miasto w prowincji Karabük, które zachowało swoje stare domy kupieckie, bazary, hamamy i karawansaraje w niemal nienaruszonym stanie. Budynki, w większości z XVII i XVIII wieku, stoją tak, jak zostały wzniesione, z drewnianymi szkieletami, białymi tynkowanymi ścianami i wysuniętymi piętrami nad wąskimi uliczkami. Miasto jest wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO od 1994 roku. Spacerując po dzielnicy Çarşı, można znaleźć warsztaty rzemieślnicze, kawiarnie i małe sklepy, które do dziś przywołują rytm dawnych szlaków handlowych.

Kanion Tokatlı leży kilka kilometrów od Safranbolu i oferuje naturalny kontrast wobec kamiennych domów i starych bazarów miasta. Zacieniona ścieżka prowadzi wzdłuż rzeki przez zalesiony wąwóz aż do akweduktu İncekaya, osmańskiej budowli z XVIII wieku, która dostarczała wodę do miasta. Akwedukt przerzuca się nad kanionem na znacznej wysokości, a droga pod nim daje wyobrażenie o skali tego dawnego dzieła.

Amasra to małe portowe miasto na wybrzeżu Morza Czarnego, położone między dwiema zatokami. Średniowieczny zamek wznosi się ponad dachami i spogląda na wodę. Wąskie uliczki starego miasta prowadzą wzdłuż kamiennych budynków, a łodzie rybackie cumują tuż pod starymi murami. Amasra to jedno z najdłużej nieprzerwanie zamieszkanych miejsc na tym odcinku wybrzeża, a spacer po jej ulicach pokazuje wyraźnie, jak długo życie tutaj pozostaje związane z morzem.

Güzelcehisar leży nad brzegiem Morza Czarnego i oferuje rzadki widok: kolumny bazaltowe wystające wprost z wody. Te wulkaniczne formacje skalne powstały miliony lat temu z zastygającej lawy. Można je podziwiać z brzegu, obserwując, jak fale opłukują ciemne kamienne słupy. Miejsce to rzadko bywa zatłoczone, a linia brzegowa sprawia surowe, naturalne wrażenie, z dala od popularniejszych punktów wybrzeża tureckiego.

Zatoka Gideros leży niedaleko nadmorskiego miasteczka Cide i należy do najbardziej osłoniętych zatok na tureckim wybrzeżu Morza Czarnego. Woda jest niemal całkowicie otoczona zalesionymi wzgórzami, co nadaje zatoce zamknięty, spokojny charakter. Na spokojnych wodach stoją łodzie rybackie, a drzewa sięgają aż do brzegu. To miejsce, które przyciąga niewielu odwiedzających i żyje własnym rytmem.

Park Narodowy Yedigöller, położony w prowincji Bolu, zawdzięcza swoją nazwę siedmiu małym jeziorom ukrytym w gęstym lesie. Drzewa, głównie buki, dęby i olchy, przybierają jesienią czerwone i żółte barwy, przyciągając odwiedzających z pobliskich miast. Krótkie ścieżki łączą jeziora, co pozwala spokojnie przejść od jednego do drugiego. Woda odbija korony drzew, a jedynymi dźwiękami są szum wiatru i plusk małych strumieni. To miejsce, do którego ludzie przyjeżdżają, by zwolnić tempo i pospacerować wśród drzew.

Jezioro Abant leży wśród lasów prowincji Bolu, na wysokości około 1300 metrów nad poziomem morza. Jego ciemna, spokojna woda odbija otaczające drzewa, które jesienią przybierają odcienie pomarańczu i czerwieni. Wzdłuż brzegu biegnie łatwa ścieżka okrążająca całe jezioro, chętnie uczęszczana przez rodziny i weekendowych spacerowiczów przyjeżdżających z miasta. Nawet latem powietrze jest tu chłodne. To jedno z najbardziej dostępnych miejsc przyrodniczych w całym regionie Morza Czarnego.

Klasztor Sümela przylega do niemal pionowej ściany skalnej w dolinie Altındere, na wysokości około 1200 metrów, i jest najczęściej odwiedzanym miejscem bizantyjskim na tureckim wybrzeżu Morza Czarnego. Założony w IV wieku przez mnichów grecko-prawosławnych, był użytkowany przez ponad tysiąc lat. Odwiedzający docierają do niego krętą ścieżką przez las, by nagle znaleźć się przed kaplicami i dziedzińcami wykutymi bezpośrednio w skale. Freski pokrywające ściany przedstawiają sceny z życia Jezusa i Dziewicy Maryi.