Tronoša Monastery, Monastyr prawosławny w Loznicy, Serbia

Tronoša to serbski klasztor prawosławny między Tršić a Korenitą, 17 km na południowy wschód od Loznicy. Jego jednonawowy kościół Ofiarowania Najświętszej Maryi Panny, zbudowany w 1834 r. w stylu raszkańskim, ma wysoką wieżę z ciemnym, wielopoziomowym dachem zwieńczonym krzyżem, mury z surowego jasnego kamienia, czerwony dachówkowy dach oraz ośmioboczną kopułę z wąskimi łukowymi oknami pod szarym metalowym dachem. Niski kamienny mur z dachówkowym zwieńczeniem biegnie na pierwszym planie.

Według tradycji król Stefan Dragutin rozpoczął budowę klasztoru, a jego wdowa, królowa Katarzyna, ukończyła ją w 1317 roku. Osmanowie kilkakrotnie złupili i zburzyli pierwotny budynek w XIV i XV wieku, tak że jego wygląd pozostaje nieznany. W 1559 roku odbudowano go na starych fundamentach, wznosząc cerkiew Ofiarowania Matki Bożej pod kierunkiem ihumena Pajsije. W 1791 roku hieromnich Josif Tronošac przepisał tu kronikę Tronošy z 1526 roku; kopia pozostaje w klasztorze, oryginał w Wiedniu.

Nazwa klasztoru pochodzi od trzech rzek, które łączą się w pobliżu. W Wielki Czwartek mieszkańcy wsi przynoszą do cerkwi dwie świece z 50 kg wosku i o wysokości 1,5 m, zwyczaj wpisany na serbską listę dziedzictwa niematerialnego. W jednej części mieści się muzeum wczesnej nauki Vuka Karadžicia, który uczył się tu pisać.

Tronoša leży 17 km na południowy wschód od Loznicy, na zalesionym obszarze wsi Korenita, blisko Tršicia. Klasztor jest czynną wspólnotą żeńską, więc odwiedzający ubierają się skromnie i przebywają w częściach otwartych dla publiczności. Przy drodze do klasztoru stoi kaplica św. Pantelejmona z dziesięciootworową studnią Dziewięciu Jugowiczów, odnowioną w 1968 roku.

Co roku odlewa się dwie świece oraczy z 50 kg wosku, wysokie na 1,5 m. W Wielki Czwartek mieszkańcy wsi wnoszą je do cerkwi i zapalają przed ikonami Chrystusa i Matki Bożej; zwyczaj ten ma chronić plony i jest wpisany na listę niematerialnego dziedzictwa kulturowego Serbii.