Convento de São Francisco, Portimão, Ruiny klasztoru franciszkańskiego z XVI wieku w Portimão, Portugalia.

Convento de São Francisco to zespół połączonych dwukondygnacyjnych budynków na zachodnim brzegu Arade, z jednonawowym kościołem, prostokątnym prezbiterium i kwadratowym narteksem, manierystycznym krużgankiem z czternastoma półkolistymi łukami na kwadratowych filarach, salą kapituły z manuelińskim portalem, dormitoriami i refektarzem.

Klasztor powstał w 1530 roku, gdy Simão Correia, kapitan Azamoru, przekazał budynki i ziemię nad rzeką Arade franciszkanom obserwantom. W XIX wieku utracił funkcję religijną, został sprzedany osobom prywatnym, a następnie służył jako magazyn korka i skład przemysłu konserwowego, zanim popadł w ruinę. W 1993 roku wpisano go jako Dobro Kultury o Znaczeniu Publicznym.

Kościół pod wezwaniem Nossa Senhora da Esperança cieszył się szczególnym kultem wśród żeglarzy i rybaków Portimão, jak podaje Pinho Leal. W portyku znajdował się grób brata Antónia de Silves, którego płyta nagrobna głosiła, że zmarł na dżumę, którą zaraził się, opiekując się chorymi.

Klasztor stoi na zachodnim brzegu rzeki Arade, przy jej ujściu i porcie, obok Muzeum Miejskiego w Portimão. Jest własnością prywatną i nie jest udostępniony do zwiedzania, więc z ulicy można zobaczyć tylko elewacje. Budynki najlepiej oglądać od strony nabrzeża, skąd pasażerowie statków wycieczkowych dostrzegają je jako pierwsi.

Okrągły herb z jaspisu Simão Correia, otoczony plecionym roślinnym sznurem, pierwotnie znajdował się nad drzwiami kościoła; obecnie jest przechowywany w Muzeum Miejskim w Portimão. Pinho Leal odnotował także herb D. Baltazara de Melo da Cunha i jego żony D. Beatriz de Almada na łuku kaplicy głównej.