Grängesberg mines, Muzeum górnictwa i obiekt dziedzictwa przemysłowego w Grängesberg, Szwecja.

To stanowisko górnicze ma podziemne tunele, historyczne budynki przemysłowe i przestrzenie wystawiennicze z urządzeniami i narzędziami używanymi do wydobywania rudy. Kompleks rozciąga się na wiele obszarów, które pokazują, jak działały operacje górnicze i jakie techniki stosowano w różnych okresach.

Rudę żelaza wydobywano w Grängesberg od XVI wieku do zamknięcia kopalni w 1989 roku, co czyniło ją trzecią co do wielkości kopalnią rudy żelaza w Szwecji. W 1893 roku elektrownia w Hällsjön, 15 km dalej, zaczęła dostarczać do kopalń prąd przemienny – pierwszy na świecie komercyjny przesył prądu przemiennego na dużą odległość. Na początku lat 70. wydobywano do czterech milionów ton rocznie, zanim produkcja zaczęła spadać.

W dawnych budynkach kopalni mieszczą się dziś archiwum filmowe Filmarkivet i Grängesberg, centrum górnicze Mojsen Gruvcentrum oraz wystawy sztuki w dawnej maszynowni. Teren należy do Ekomuseum Bergslagen, a zrekonstruowane koło wodne Lombergshjulet przypomina te, które niegdyś napędzały pompy.

Teren górniczy leży w Grängesberg, 16 km na południowy południowy zachód od Ludviki, i należy do Ekomuseum Bergslagen. W kilku starych budynkach mieszczą się dziś Filmarkivet i Grängesberg, Mojsen Gruvcentrum oraz wystawy sztuki w dawnej maszynowni, więc wizyty w pomieszczeniach można połączyć ze spacerem po krajobrazie górniczym. Ostatni pociąg z rudą odjechał do Oxelösund w styczniu 1990 roku.

Złoże rudy tutaj było bogate i niezwykle konsystentne w składzie, co czyniło je szczególnie cennym dla produkcji na dużą skalę. Ta jakość pomogła kopalni pozostać dochodową i operacyjną przez ponad stulecie.