The elephants at Skansen, Wystawa zoologiczna w Sztokholmie, Szwecja.

Słonie w Skansen były trzymane w drewnianym budynku w pobliżu obecnego domu pingwinów, później zastąpionym inną drewnianą konstrukcją, w której żyły do 1992 roku. Zewnętrzny wybieg miał ogrodzenie z grubych pni drzew, a odwiedzający mogli karmić słonie przyniesionym chlebem. Łącznie siedem słoni azjatyckich żyło w Skansen przez około 60 lat.

Program słoni Skansen rozpoczął się w 1930 roku od Topsy z Hamburga, następnie stały mieszkaniec Lunkentuss w 1931, kontynuowany do zamknięcia w 1992 roku.

Lunkentuss, nazwana od baśni Lunkentus, była dosiadana przez zwiedzających, a jej urodziny obchodzono publicznym karmieniem; pod koniec lat 30. XX wieku dochody z przejażdżek stanowiły ważną część budżetu Skansenu. Bambina, urodzona w Birmie w 1937 roku, do 1967 roku nosiła na grzbiecie 300 000 dzieci. Fatimę przemianowano na cześć Fatimy Ekman, adoptowanej córki Karla Gerharda.

Dom słoni stał przy dzisiejszym domu pingwinów, a wybieg zewnętrzny ogrodzono grubymi pniami drzew. Zwiedzający przynosili z domu chleb i inne jedzenie, by karmić Bambinę przez ogrodzenie, a dzieci stały w kolejce, by przejechać się na jej grzbiecie. Ostatnie słonie wyjechały w 1992 roku.

Bambina, kupiona od Hagenbecka w 1939 roku, była jedną z największych samic słonia indyjskiego w Europie: miała prawie trzy metry wysokości i ponad sześć ton. Gdy zmarła w 1967 roku, jej ciało ważyło 5 830 kilogramów w instytucie weterynaryjnym w Frescati, a do tego czasu na jej grzbiecie jeździło 300 tysięcy dzieci.