Hagbard's gallow, Megalityczny monument z epoki brązu w Asige, Szwecja

Szubienica Hagbarda składa się z dwóch bruków kamiennych, każdy z parą stojących kamieni, w Asige w Hallandzie. Większy ma 24 m średnicy i 0,8 m wysokości; ten przy drodze, uszkodzony przez drogę, ma około 13 na 8 m. Kamienie noszą rysunki naskalne, m.in. postacie ludzkie, zagłębienia i łódź, a między parami leżą w linii dwie kamienne jamy posłupowe.

Pomnik został po raz pierwszy wspomniany na piśmie w 1598 roku przez Jacoba Richardsona, który powiązał go z legendą o Hagbardzie i Signe. Gustaf Brusewitz zbadał kamienie w 1865 roku i odkrył okrągłe ryciny; kolejne symbole zidentyfikowano w 2010 i 2018 roku. Jeden kamień leżał od co najmniej 1729 roku i został ponownie wzniesiony w 1913 roku. Pierwsze wykopaliska archeologiczne rozpoczęły się w 2024 roku.

Nazwa pochodzi z nordyckiej legendy o Hagbardzie i Signe: skazany na thingu w Asige Hagbard poprosił, by najpierw podniesiono jego płaszcz na szubienicy; Signe, sądząc, że nie żyje, podpaliła swoją salę i zginęła ze swoimi służkami. Okolica jest jedyną, gdzie materialne pozostałości noszą imiona z legendy.

Stanowisko znajduje się w regionie Halland i jest częścią muzeum na otwartym powietrzu Ekomuseum nedre Ätradalen, które oferuje ścieżki i tablice informacyjne. Odwiedzający powinni nosić solidne obuwie i spodziewać się zmiennych warunków pogodowych, ponieważ miejsce znajduje się na otwartym terenie krajobrazowym.

W 2024 roku rozpoczęto pierwsze wykopaliska archeologiczne na stanowisku; w rowach odkryto pochówki urnowe dwojga dzieci, jedno w wieku około 10 lat i drugie 3–5 lat, bez innych darów grobowych. Urna starszego dziecka, w stylu późnej epoki brązu, została datowana radiowęglowo na IX–VIII wiek p.n.e.