Julita Abbey, Średniowieczny klasztor cystersów w Katrineholm, Szwecja

Opactwo Julita było klasztorem cystersów założonym w Viby w 1160 roku i przeniesionym do Säby nad jeziorem Öljaren w 1180 lub 1185 roku. Dziś zachowała się tylko niewielka część opactwa w piwnicy jednego skrzydła dworu Julita, udostępniona zwiedzającym; wykopaliska archeologiczne ujawniły pełny zasięg głównych budynków.

Klasztor założono w 1160 roku w Viby koło Sigtuny przez mnichów z Alvastry na ziemi podarowanej przez Doter i jej syna Gere. Za panowania króla Knuta Erikssona, który został jego protektorem i ofiarował ziemię oraz udziały w połowach w Älvkarleby, przeniesiono go do Säby nad jeziorem Öljaren. Kościół klasztorny spłonął i został ponownie poświęcony 7 marca 1382 roku. W 1527 roku Gustaw Waza nadał opactwo w lenno Olofowi Arvidssonowi, wójtowi z Nyköpingu.

Nazwa opactwa waha się między Julita a Säby, zlatynizowanym jako Saba, od posiadłości nad jeziorem Öljaren. Przez pewien czas było miejscem pielgrzymek i zajmowało się zbieraniem świętopietrza. Legat papieski Marinus de Fregeno udzielił mu w 1461 roku licznych odpustów, przyciągając pielgrzymów i dochody.

Z opactwa pozostała tylko niewielka część w piwnicy skrzydła obecnego dworu, udostępniona zwiedzającym; resztę średniowiecznego planu znają wykopaliska archeologiczne, a nie widoczne ruiny. Posiadłość jest dziś skansenem Julita gård, więc trasę między zabudowaniami dworskimi a brzegiem jeziora Öljaren najlepiej pokonać pieszo.

Kościół klasztorny spłonął i został ponownie poświęcony 7 marca 1382 r. Legat papieski Marinus de Fregeno udzielił klasztorowi w 1461 r. szerokich odpustów, a opactwo przez pewien czas pobierało także świętopietrze.