Rumyantsevsky Obelisk, Granitowy obelisk w dzielnicy Wasilewskiej, Rosja.

Obelisk Rumiancewa to 21,3-metrowy trzon z granitu serdobolskiego, osadzony na cokole z różowego marmuru tiwdijskiego i szarego marmuru ruskealskiego, ustawionym na trzystopniowym stylobacie. Białe włoskie marmurowe płaskorzeźby z trofeami wojennymi i brązowe girlandy zdobią cokół, którego front zdobi czarna tablica ze złotym napisem „Zwycięstwa Rumiancewa”. Na zdjęciu widać ciemnoszary trzon, złote litery i okrągły rdzawobrązowy medalion poniżej.

Katarzyna II powzięła myśl o pomniku w 1795 r.; po jej śmierci Paweł I dekretem z lutego 1798 r. przeznaczył nań 82 441 rubli. Projekt wykonał Vincenzo Brenna, a w 1799 r. pomnik stanął na Łące Carskiej. Przeniesiony w 1801 r. po wystawieniu pomnika Suworowa, w 1818 r. został przez Carla Rossiego umieszczony na Wyspie Wasylewskiej, gdzie Rumiantsow uczył się w Pierwszym Korpusie Kadetów.

Plac nosi imię Rumiancewa, którego nazwisko widnieje też w złoconym napisie na czarnej tablicy obelisku, zapisanym w ortografii sprzed 1918 roku: „Румянцова побѣдамъ”. Otaczający ogród założono w latach 1866–1867 na koszt kupca S. F. Sołowjowa według projektu Nikołaja Kowrigina. W latach 1939–2001 plac nosił imię ukraińskiego poety Tarasa Szewczenki, który pracował w pobliskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Pomnik stoi na placu publicznym i jest dostępny przez cały dzień bez ograniczeń. Łatwo można go osiągnąć korzystając z transportu publicznego obsługującego wyspę Wasilewskiego.

Paweł I zaproponował spadkobiercom Rumiancewa pałac zbudowany na koszt państwa zamiast pomnika, lecz odmówili. Obelisk składano przez kilka miesięcy i ustawiono na łące Carycyńskiej na początku 1799 roku, przed dwoma późniejszymi przenosinami.