Tower of St. Olav, Średniowieczna wieża w Wyborgu, Rosja

Wieża Świętego Olafa to zachowana główna wieża zamku w Wyborgu, zbudowana w 1293 roku z granitowych głazów, o murach grubych na 4,5 metra u podstawy. Dwie dolne kondygnacje zachowują pierwotny prostokątny kształt, 15,5 na 15,6 metra, a trzy górne kondygnacje odbudowano z cegły w formie ośmioboku w latach 1561–1564. Wieżę wieńczy zielona kopuła z cienką iglicą, a jej biały otynkowany trzon ma dwa rzędy małych ciemnych otworów łukowych.

Torkel Knutsson, marszałek Szwecji, kazał wznieść w 1293 roku prostokątną wieżę donżonową o murach z bloków granitowych grubych na 4,5 metra, po wyprawie krzyżowej do Karelii. Wieża oparła się oblężeniu Nowogrodu w 1322 roku. W latach 1561–1564, za Eryka XIV, niemiecki mistrz Hans de Porte rozebrał górne kondygnacje i wzniósł trzy ośmioboczne ceglane piętra dla ciężkiej artylerii, kryte ołowiem sprowadzonym ze Sztokholmu.

Wieża nosi imię Olafa, króla Norwegii, który utrwalił chrześcijaństwo w Skandynawii i został kanonizowany po śmierci. W latach 1442–1448 Karl Knutsson (Bonde) kazał dobudować wokół wieży kolejny pierścień, łącząc ją z sąsiednimi budynkami pod jednym dachem. Po przebudowie w latach 1561–1564 zegar z kaplicy zamkowej przeniesiono na ścianę wieży.

Wnętrze wieży zwiedza się po metalowych schodach zamontowanych w latach 1891–1894, prowadzących na platformę widokową; granitowy ganek przy wejściu pochodzi z tej samej przebudowy. Zamek stoi na wyspie w zatoce wyborskiej, a wieża wznosi się za niskim kamiennym murem i rdzawobrązowym metalowym dachem. Biała górna część ma dwa rzędy małych ciemnych otworów łukowych i ciemną balustradę u podstawy zielonego dachu.

Szyb w środku parteru ma około siedmiu metrów głębokości, a jego funkcja nie jest udokumentowana: wysuwano przypuszczenie, że służył jako więzienie, inne przekazy nazywają go piwnicą winną. W donżonie nie było studni, inaczej niż w większości wież tego typu. Ceglane sklepienia drugiego piętra przetrwały do końca XIX wieku.