Мавзолей Абдель Азізбаба, Średniowieczne mauzoleum w regionie Turkiestanu, Kazachstan.

Mauzoleum Abdel Aziz Baba to XIX-wieczna budowla z wypalanej cegły o układzie portalowo-kopułowym, wymiarach 14 × 6,9 m i wysokości 11 m. Składa się z trzech kwadratowych pomieszczeń ustawionych w rzędzie i połączonych szerokimi otworami. Pomieszczenie środkowe wyróżnia monumentalny pisztak i stożkowa kopuła na wysokim cylindrycznym bębnie osadzonym na ośmioboku; boczne, o różnej wysokości, również nakrywają kopuły. W północnym pomieszczeniu znajduje się nagrobek Abdel Azizbaba, naprzeciw grobowiec Seyida Khojahan-aty.

Obecny budynek pochodzi z późnych lat 60. XIX wieku i zastąpił konstrukcję wzniesioną za szajbanidzkiego chana Nauroza Ahmada (Barak Chana), panującego w Taszkencie i Samarkandzie w latach 1550-1556. Pierwszy grobowiec mógł istnieć w okresie karachanidzkim, między X a XII wiekiem. Badania rozpoczęły się w latach 20. XX wieku od wypraw P. P. Iwanowa i M. E. Massona; w 1947 roku zbadał go architekci ekspedycji południowokazachstańskiej, a w 1982 roku wpisano go na listę zabytków o znaczeniu republikańskim.

Mauzoleum jest miejscem pielgrzymek miejscowych muzułmanów, a imię Abdel-Azizbaba poprzedza tytuł bab, oznaczający pobożnego człowieka, który szerzył islam. Drewniane drzwi wejściowe zdobi rzeźbiony ornament w płytkim reliefie, a ściany miały niegdyś inskrypcje z surami Koranu i nazwiskami mistrzów Muhammada Kasyma Margilaniego, Molli Dżalila Margilaniego i Chodży Husajna.

Mauzoleum znajduje się w północnej części Sajramu, w rejonie karatauskim Szymkentu, a nie w Turkestanie. Budowla ma 14 × 6,9 m i 11 m wysokości, a jej trzy pomieszczenia ustawiono w szeregu; grób Abdel-Azizbaby jest w północnej sali, naprzeciw pochówku Sejida Chodży-ata. Schody na północnej fasadzie obok portalu prowadzą na poziom 0,820.

Ściany wnętrza nosiły niegdyś malowidła epigraficzne z surami Koranu i imionami mistrzów Muhammada Kasyma Margilaniego, Molli Dżalila Margilaniego i Chodży Husajna. Pisarz D. Dosżanow, który odwiedził Sajram w latach 60. XX wieku, opisał dwa konie namalowane pod kopułą, z których jednego chwyciło dzikie zwierzę.