Bell of King Seongdeok, Dzwon z brązu w Muzeum Narodowym Gyeongju, Korea Południowa.

Dzwon Króla Seongdeoka to brązowy dzwon o wysokości 3,66 metra i średnicy wylotu 2,27 metra, zawieszony wewnątrz nad kafelkową posadzką w Muzeum Narodowym Gyeongju. Zwieńcza go hak w kształcie smoka, a obok wznosi się rura dźwiękowa. Dziewięć pąków lotosu wypełnia obramowany panel na górnej części korpusu, wstęga zwojów z medalionami otacza krawędź, a na powierzchni wyryto ponad tysiąc znaków hanja.

Król Gyeongdeok rozpoczął projekt w 742 roku, aby uczcić ojca, króla Seongdeoka, lecz zmarł w 765 roku przed odlaniem dzwonu. Jego syn, król Hyegong, ukończył go w 771 roku i zawiesił w świątyni Bongdeoksa. Świątynia została zniszczona przez powódź Północnego Potoku między 1424 a 1454 rokiem; w 1460 roku dzwon przeniesiono do Yeongmyosa, a później służył do sygnalizowania otwarcia południowej bramy Gyeongju.

Nazwa dzwonu pochodzi z legendy Emille: mnisi z Bongdeoksa opowiadali, że dziecko wrzucono do roztopionego metalu, a dzwon zabrzmiał jak dziecko wołające matkę. Historia nie występuje w oficjalnych kronikach, a analiza z 1998 r. nie wykryła fosforu, głównego składnika kości, w brązie. Dźwięk dzwonu wykorzystano w utworze „No. 29” z albumu Arirang zespołu BTS.

Dzwon wisi wewnątrz Muzeum Narodowego w Gyeongju, więc ogląda się go z poziomu podłogi, pod otwartym wylotem. Obejdź go, by odnaleźć zawieszenie w kształcie głowy smoka, dziewięć pąków lotosu w prostokątnym panelu i dwie apsary po bokach lotosowego punktu uderzenia. Panele z inskrypcjami znajdują się z przodu i z tyłu korpusu.

Nad zawieszeniem w kształcie głowy smoka wznosi się rura dźwiękowa (eumtong), spotykana tylko w koreańskich dzwonach z brązu; tłumi wysokie częstotliwości i nadaje tonowi dudnienie. Dzwon wisi na starej kolumnie, która od stuleci dźwiga jego 18,9 tony.