Mount Hiuchigatake, Stratowulkan w Parku Narodowym Oze, Prefektura Fukushima, Japonia

Hiuchigatake to stratowulkan w Parku Narodowym Oze w prefekturze Fukushima w Japonii, który osiąga wysokość 2356 metrów i zbudowany jest z andezytowej skały. Dwie kopuły lawowe o nazwach Akanagure i Mi-ike kształtują strefę szczytową i definiują wygląd szczytu.

Hiuchi rozpoczął działalność wulkaniczną około 160 000 lat temu, wyrzucając lawinę piroklastyczną Mokake i pumeks Shichiiri. Około 8000 lat temu osunięcie zbocza góry utworzyło jezioro Ozenuma. Jedyną udokumentowaną aktywnością była erupcja freatyczna w kopule lawowej Mi-ike 28 lipca 1544 roku, która wywołała lahary i warstwę tefry; tego dnia w Hinoemacie odnotowano wezbranie białej gliny zwane „wodą Shirohike”.

Nazwa góry pochodzi od resztek śniegu widocznych od jej podnóża, przypominających krzesiwo (hiuchi-basami). W 1889 roku Chozo Hirano wszedł na szczyt i wzniósł tam małą kamienną kapliczkę; rok później otworzył schronisko w Numajiri-Ondashizawa, a ten rok powszechnie uznaje się za rok udostępnienia Oze dla wspinaczy.

Szlak turystyczny z Numayama-toge mierzy 13,4 kilometra i zajmuje około sześciu godzin w obie strony do szczytu. Turyści powinni wyruszyć wcześnie rano i obserwować pogodę, ponieważ warunki mogą się szybko zmieniać na szczycie wulkanu.

Szczyt obejmuje pięć wierzchołków; najwyższy, Shibayasu-gura (2356 m), nie ma punktu geodezyjnego, a nieco niższy Manaita-gura (2346 m) nosi punkt triangulacyjny drugiego rzędu „Hiuchidake”. Znad jeziora Ozenuma oba widoczne są obok siebie, a szlak prowadzi tylko na Shibayasu-gura, Manaita-gura i Minobuchi-dake.