Mount Wakakusa, Szczyt górski w Parku Nara, Japonia.

Góra Wakakusa wznosi się na 342 metry nad Narą, położona w wschodniej części parku Nara między świątynią Todaiji a świętynią Kasuga. Zbocza pokryte są trawą, a ze szczytu roztaczają się widoki na miasto i otaczające kompleksy świątynne.

Pożar z 1760 roku podczas sporu granicznego między Tōdai-ji i Kōfuku-ji to jedna z możliwych wersji początku, ale kroniki obu świątyń do ery Meiji o nim nie wspominają. Bardziej prawdopodobne, że w epoce Edo mieszkańcy wzniecali ogień, by uspokoić ducha kopca Uguisuzuka na szczycie, a przesąd, że styczeń bez wypalania przynosi nieszczęście, nasilał podpalanie. W 1738 roku urzędnik Nary zakazał samowolnego wzniecania ognia; pod koniec epoki Edo świątynie i urzędnik nadzorowali wypalanie. W erze Meiji stało się oficjalnym wydarzeniem, a pod koniec tej ery przeniesiono je na noc.

Nazwa Wakakusa oznacza „młodą trawę”. Coroczne wypalanie Yamayaki poprzedza pokaz sztucznych ogni odpalanych z pierwszego i drugiego poziomu zbocza, a ogień zapalają przedstawiciele Tōdai-ji i Kōfuku-ji. Wydarzenie obserwuje się z parku Nara przy pięciopiętrowej pagodzie Kōfuku-ji, znad stawu Ōike przy Yakushi-ji oraz z pałacu Heijō.

Wspinaczka zajmuje około 40 minut szlakiem oznakowanym z miejscami do odpoczynku na trasie. Góra jest zamknięta od połowy grudnia do połowy marca każdego roku, aby trawa mogła się zregenerować po ceremonii spalania.

Miejsce wykorzystuje technikę kontrolowanego spalania zwaną Yamayaki, aby zapobiec zarastaniu łąki przez krzewy i drzewa. Ta metoda, rozwinięta ponad 250 lat temu z powodu sporu między świątyniami, jest jedną z niewielu tradycyjnych praktyk zarządzania ogniem, które są wciąż aktywnie stosowane w Japonii.