Buddhist Monuments in the Hōryū-ji Area, Kompleks świątyń buddyjskich w Ikaruga, Japonia.

Pomniki buddyjskie w regionie Hōryū-ji obejmują 48 budowli: 47 budynków w Hōryū-ji i trzykondygnacyjną pagodę w Hokki-ji. Zachodnia Świątynia Hōryū-ji zawiera Złotą Salę, dwukondygnacyjny drewniany budynek z dachem czterospadowym, oraz pięciokondygnacyjną pagodę, której centralny słup spoczywa na kamiennym fundamencie kryjącym relikwie w szklanych, złotych i srebrnych naczyniach.

Kompleks Hōryū-ji został założony na początku VII wieku przez księcia Shōtoku, a jego Sai-in Garan jest uważany za najstarszą zachowaną drewnianą budowlę na świecie, choć dokładna data budowy jest przedmiotem dyskusji. W okresie wczesnego Meiji miejsce zostało uszkodzone w wyniku haibutsu kishaku, ale politykę tę odwrócono, a Złotą Salę i pięciopiętrową pagodę objęto ochroną na mocy ustawy z 1897 roku o ochronie dawnych sanktuariów i świątyń. W 1950 roku ustawa o ochronie dóbr kultury wyznaczyła wiele budynków jako Skarby Narodowe lub Ważne Dobra Kultury, a w 1993 roku obszar został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO wraz z zamkiem Himeji jako pierwsze obiekty Japonii.

Pomniki pokazują różne fazy japońskiej architektury świątyń poprzez ich formy i rozplanowanie przestrzenne. Można zaobserwować, jak metody budowania i zasady projektowania ewoluowały na przestrzeni wieków.

Miejsca są dostępne pociągiem do stacji Hōryū-ji, skąd spacer lub krótka jazda autobusem prowadzi do różnych lokalizacji. Przyjście wcześnie w ciągu dnia pomaga doświadczyć pomników z mniejszą liczbą tłomu i zobaczyć budynki w lepszym oświetleniu.

Świątynka Tamamushi w Skarbcu Hōryū-ji to miniaturowy kondo na prostokątnej podstawie; jej malowane panele przedstawiają dżatakę o głodnej tygrysicy, w której Bodhisattwa rzuca się z góry, by nakarmić tygrysicę i jej młode. Podstawa ukazuje też czterech strażników niebios i bodhisattwów na kwiatach lotosu.