Mount Mihara, Aktywny wulkan na wyspie Oshima, Japonia

Góra Mihara to bazaltowy stożek centralny w kalderze Izu Ōshima w Tokio. Jej najwyższy punkt, Mihara Shinzan, wznosi się na 758 m i jest najwyższym szczytem wyspy. Stożek wznosi się około 150 m nad dno kaldery, jego podstawa ma około 1,2 km średnicy, a krater szeroki na około 800 m jest niemal wypełniony lawą z 1986 roku, z szybem o średnicy około 300 m i głębokości 200 m po stronie południowej.

Pierwsza wzmianka o „Miharze” jako miejscu erupcji znajduje się na tablicy modlitewnej z 1552 r. w pawilonie Yakushi w Motomachi. Wielkie erupcje miały miejsce w latach 1684–1690 i w 1777 r., gdy lawa przekroczyła krawędź kalder i przyznano ryż pomocowy. W latach 1950–1951 lawa wypełniła krater i utworzyła Mihara Shinzan, najwyższy punkt wyspy o wysokości 758 m.

Mieszkańcy wyspy od dawna nazywają erupcje goshinka, świętym ogniem, a sam wulkan Gojinka-sama, czczonym bóstwem ognia. Nazwę Mihara wywodzi się od mihara, „brzuch” lub łono, ponieważ góra wyrzuca lawę i potoki gruzu jak przy porodzie. Sanktuarium na szczycie przetrwało nietknięte erupcję w 1986 roku i należy do siedmiu cudów Oshimy.

System szlaków Obachi Meguri prowadzi turystów wokół krawędzi krateru i oferuje kilka punktów widokowych z widokiem na wnętrze wulkanu. Wycieczki z przewodnikiem pomagają w orientacji i dostarczają informacji o bieżącej aktywności wulkanicznej oraz zasadach bezpieczeństwa.

Erupcja z 1986 roku wyrzuciła fontanny lawy na wysokość do 1,6 km i wytworzyła subpliniańską chmurę o wysokości 16 km, przy indeksie eksplozywności wulkanicznej 3. Sanktuarium na szczycie przetrwało nietknięte i zalicza się do siedmiu cudów Oshimy. Ta sama erupcja utworzyła skałę zwaną Gojira Iwa, dziś znane miejsce.