Jakkō-in, Buddyjski klasztor żeński w Ohara, Kioto, Japonia
Jakkō-in to klasztor żeński szkoły tendai w Ohara w Kioto, którego drewniana, parterowa sala główna została odbudowana w 2005 roku po podpaleniu. Stoi na kamiennym cokole pod szerokim dachem czterospadowym z naczółkiem; okrągłe filary podtrzymują głęboką werandę, a kratowe panele flankują centralne wejście. Kamienna ścieżka prowadzi do wejścia, a na terenie znajduje się staw Migiwa no Ike.
Według tradycji założona w 594 roku przez księcia Shōtoku dla jego ojca, cesarza Yōmei, świątynia początkowo nosiła nazwę Gyokusenji. W 1185 roku, po klęsce rodu Taira pod Dannoura, Kenreimon-in Tokuko, córka Taira no Kiyomori, wstąpiła do świątyni wraz z Awa no Naishi, przyjęła śluby jako Shinnyo Kakubiquni i została trzecią przeoryszą. Główna sala, odbudowana w erze Keichō za Toyotomiego Hideyoriego, spłonęła w podpaleniu 9 maja 2000 roku i została odbudowana 2 czerwca 2005 roku.
Główna sala zawiera posągi buddyjskie i nowoczesną rzeźbę Jizo stworzoną po pożarze w 2000 roku. Te święte obiekty pokazują, jak tradycje duchowe pozostają żywe dla modlących się.
Jakkō-in leży około 15 minut pieszo od przystanku autobusowego Ohara, obsługiwanego przez linie Kyoto Bus 10, 16, 17, 18, 19 i 95. Główna sala, odbudowana w 2005 roku, stoi na niskim kamiennym cokole, do którego prowadzą ciemne drewniane schody. Uszkodzony w pożarze oryginalny posąg Jizō przechowywany jest w położonym wyżej magazynie i pokazywany tylko w wyznaczone dni.
Grób Kenreimon-in Tokuko, mauzoleum Ohara Nishi, przylega do terenu świątyni i podlega Agencji Dworu Cesarskiego; po epoce Meiji przeniesiono go z jej wnętrza. W pobliżu znajdują się groby przypisywane jej dwórkom, w tym Awa no Naishi, pierwowzorowi Ohara-me noszących drewno do Kioto.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 489 współtwórców z całego świata.