Ikoma Shrine, Chram shinto w Ichibuchō, Japonia

Świątynia Ikoma, formalnie Ikomaniimasu-Ikomatsuhiko Jinja, łączy siedem połączonych sanktuariów w stylu Kasuga-zukuri pod jednym dachem, ze szczytami skierowanymi do przodu. Główny budynek wznosi się na kamiennej podstawie, ma ciemny dachówkowy dach, otwartą drewnianą fasadę, białe panele nad belkami poprzecznymi i drewnianą balustradę; po lewej stoi niższa konstrukcja z ozdobnym szczytem za niskim kamiennym murem. Kamienne torii z plecioną słomianą liną i czterema paskami papieru wieńczy krótkie szerokie schody.

Sokoku-Fudoki poświadcza, że sanktuarium istniało już w 458 roku, gdy przedmiotem czci była sama góra Ikoma. W 859 roku Nihon Sandai Jitsuroku odnotowuje nadanie niższej piątej rangi, stopnia wyższego, bóstwu Ikomatsu-Hikohiko-no-Kami, a Engishiki z 972 roku wymienia je jako Kanpei-taisha w dystrykcie Heguri w prowincji Yamato, z comiesięcznymi i żniwnymi ofiarami. W okresie Kamakura do dwóch pierwotnych kami dodano pięć bóstw Hachiman, co dało siedem; rozdzielenie buddyzmu i shintoizmu w epoce Meiji zniosło jedenaście jingū-ji, a sanktuarium stało się sanktuarium prefekturalnym.

Świątynia związana jest z ogniem: jej święte drewno, zwane hahaka (dzisiejsza wiśnia uwamizuzakura), wysyłano na dwór na obrzęd intronizacji Daijōsai. Podczas październikowego święta Hi-matsuri młodzieńcy z pochodniami ścigają się w biegu po kamiennych schodach; prefektura Nara wpisała je na listę niematerialnego dziedzictwa ludowego. Z okresu łączenia buddyzmu i shintō pozostała sala Kannondō z jedenastotwarzą statuą Kannon, przypisywaną Unkeiowi.

Świątynia znajduje się w Ichibuchō, kilka minut spacerem od stacji Ichibu na linii Kintetsu Ikoma; wejście prowadzi przez kamienne torii na szczycie szerokich kamiennych schodów. Samochodem dojeżdża się obwodnicą Ikomayama drogi nr 168 lub zjazdem Ikomayama z płatnej drogi Daini-Hanna.

Drewno do krzesania ognia (hikiriki) używane podczas Daijōsai, obrzędu intronizacji, pochodziło z tej świątyni i wyrabiano je z hahaka, utożsamianego z dzisiejszym uwamizuzakura (Prunus grayana). Teksty takie jak Kitayamashō i Genyōki nazywają bóstwo świątyni „Hikiriki-no-kami”, a świątynia dostarczyła drewno na Daijōsai cesarza Akihito.