Amatsu Shrine, Sanktuarium shintō w Ichinomiya, Itoigawa, Japonia

Świątynia Amatsu w Itoigawie skupia się wokół heiden w stylu irimoya z strzechą z 1662 roku, budynku o 7 x 5 przęsłach, którego szeroki dach osłania ciemną drewnianą fasadę z białymi papierowymi latarniami i rzędami tabliczek wotywnych. Haiden, budynek szczytowy o 3 x 2 przęsłach z miedzianym dachem, pochodzi z 1797 roku. Przy wejściu stoi szary kamienny torii z liną z białych zygzakowatych pasków i dwiema rzeźbionymi kamiennymi latarniami.

Tradycja datuje założenie świątyni na panowanie cesarza Keikō (71–130), a przekazy mówią, że cesarz Kōtoku nakazał tu modlitwy. Wymieniona jest w Engishiki z 927 r. jako główna świątynia dystryktu Kubiki, choć nie ma pewności, że chodzi o obecną świątynię. W 1611 r. siogunat Tokugawa przyznał jej 100 koku, później przekształconych w majątek z czerwonej pieczęci; po restauracji Meiji została świątynią prefekturalną.

Nazwa świątyni pojawia się w rejestrach Engishiki z 927 roku jako główna świątynia dystryktu Kubiki. Jej taniec bugaku, zwany „tańcem dzieci”, jest wykonywany podczas święta 10–11 kwietnia i w 1980 roku został uznany za narodowe niematerialne dziedzictwo kultury ludowej. Na terenie znajduje się także świątynia Nunagawa, związana w micie z księżniczką Nunakawą i bogiem Okuninushim.

Świątynia Amatsu znajduje się około dziesięciu minut spacerem od stacji Itoigawa. Główne święta odbywają się 10 i 11 kwietnia, gdy wykonywany jest taniec bugaku. Na terenie stoją heiden z strzechą z 1662 roku i haiden z miedzianym dachem z 1797 roku oraz podrzędna świątynia Nunagawa, wzniesiona w 1798 roku.

Na terenie znajduje się też chram Nunagawa poświęcony księżniczce Nunakawie, wymieniony w Engishiki z 927 roku. Drewniana rzeźba księżniczki z późnego okresu Heian jest zabytkiem prefektury. Legenda mówi, że jej syn z Ōkuninushim popłynął w górę rzeki Hime do Shinano.