Deir el-Kahf, Rzymski fort w muhafazie Mafraq, Jordania.

Deir el-Kahf to rzymski fort z miejscowego ciemnego bazaltu w Gubernatorstwie Mafraq w Jordanii. Jego późnoantyczne mury tworzą niemal kwadratowy obwód około 60 na 60 m, grube na około 1,50 m i miejscami wysokie na 7,50 m; kurtyna południowo-wschodnia jest najbardziej zniszczona, a dachy nie zachowały się. Prostokątne otwory przebijają stojące odcinki, a w murze północno-wschodnim znajduje się jedna brama bez wież flankujących.

W okresie seweriańskim przy Via Severiana, wytyczonej około 208–210 za Septymiusza Sewera, zbudowano kwadratowy fort bez wież o wymiarach około 28 × 28 m. W późnym antyku Rzymianie rozbudowali go do quadriburgium o wymiarach około 60 × 60 m i murach do 7,5 m wysokości, wykorzystując ponownie mur z wcześniejszego fortu. Alfred von Domaszewski i Rudolf Ernst Brünnow zinwentaryzowali i sfotografowali obiekt w 1898 roku.

Nazwa Deir al-Kahf znaczy „klasztor jaskiniowy”, choć miejsce jest rzymskim fortem; arabskie określenie pojawiło się później. Fort stoi między dwoma wadi, które łączą się tuż na południowy wschód od murów; Rzymianie spiętrzali ich sezonowe wody zaporą używaną do dziś. Wokół ruin w XX wieku powstała duża wioska, a ziemia jest ponownie uprawiana.

Fort stoi na płaskim terenie między dwoma wadi, które łączą się tuż na południowy wschód od murów; rzymska zapora nadal zatrzymuje tam sezonową wodę. Granica syryjska leży około 3 km na północ, a dojazd prowadzi lokalnymi drogami od Via Severiana, rzymskiej drogi granicznej wytyczonej około 208–210 za Septymiusza Sewera. Ruiny otacza dziś dwudziestowieczna wioska.

Fort leży między dwoma wadi spływającymi z Dżabal ad-Duruz; tuż na południowy wschód od ruin łączą się, a Rzymianie spiętrzali ich sezonowy przepływ zaporą używaną do dziś. Największe opady przypadają w grudniu, a granica syryjska jest tylko 3 km na północ.