Qasr al Hallabat, Pałac pustynny w Muhafazie Zarka, Jordania

Qasr al-Hallabat to kwadratowy pałac umajjadzki o boku 44 metrów, z kwadratowymi wieżami narożnymi wystającymi 2,5 metra poza mury. Zbudowany jest z ciosanego wapienia i bazaltu, a niektóre bloki mają łacińskie inskrypcje. Wokół otwartego dziedzińca z cysterną rozmieszczono komnaty; do zespołu należą też mały meczet i łaźnia.

Rzymski fort zbudowano w II–III wieku n.e. dla ochrony Via Nova Traiana, drogi łączącej Damaszek z Aila. Łacińska inskrypcja wymienia nowy fort datowany na 212–213 za cesarza Karakalli, a inna z 529 wskazuje na bizantyjskie naprawy. W VI wieku fort przekazano Ghassanidom, którzy zbudowali tu klasztor. Kalif Hiszam ibn Abd al-Malik nakazał później rozebrać go i odbudować jako umajjadzki zespół pustynny.

Instalacja stanowiła ważny posterunek administracyjny wzdłuż rzymskiego systemu obrony granicznej, a później służyła jako symbol władzy kalifatu umajjadzkiego. Zachowane łaźnie z mozaikami demonstrują społeczne znaczenie publicznych rytuałów kąpielowych we wczesnośredniowiecznym Bliskim Wschodzie. Struktury religijne wewnątrz kompleksu odzwierciedlają transformację regionu podczas islamskiej ekspansji siódmego wieku.

Stanowisko leży 25 km na północny wschód od Zarki, na północ od utwardzonej drogi łączącej Zarkę z oazą Azraq. Teren jest nierówny, z luźnymi kamieniami wokół murów i wież. Meczet stoi około 14 m na południowy wschód od głównego pałacu, a łaźnia Hammam as-Sarah znajduje się na wschód od zamku. Cienia jest mało, więc lepiej zwiedzać rano.

W 2007 roku, podczas wykopalisk w cysternie pałacowej, archeolodzy znaleźli szczątki sześciu osób datowane na lata 772–895 n.e., czyli po okresie Umajjadów. Pięć z nich doznało poważnych urazów czaszki w chwili śmierci, a trzy miały także rany cięte na kończynach. Ciała złożono w cysternie celowo, być może aby ukryć zabójstwa lub przekazać wiadomość.