Gadara Aqueduct, System akweduktu rzymskiego między Dille w Syrii a Umm Qais w Jordanii.

Akwedukt Gadara, zwany też Qanatir Fir'awn, był rzymskim systemem wodnym o długości około 155 km, zasilającym Adrahę, Abilę i Gadarę. Zaczynał się koło Dilli w południowej Syrii przy rzymskiej zaporze i początkowo biegł naziemnie, przekraczając wadi mostami o wysokości od pięciu do dziesięciu metrów. Na terenie dzisiejszej Jordanii ciągnął się jako tunel długości 106 km, drążony przez około 2900 pionowych i ukośnych szybów o głębokości do 70 m, których ściany zachowały ślady dłuta.

System powstał prawdopodobnie w I w. n.e., a ukończono go w większości w II w.; zaopatrywał Adrahę, Abilę i Gadarę przez ponad 400 lat, a fragmenty działały do XII w. Odcinek 25 km nie wszedł do użytku z powodu błędów pomiarowych lub budowlanych, więc włączono do niego zbudowany w I w. p.n.e. 30-kilometrowy akwedukt Turab, aby doprowadzić wodę do Gadary. Mathias Döring z Hochschule Darmstadt badał go od 2004 r.

Miejscowa tradycja nazywa kanał Qanatir Fir'awn, „ciekiem faraona”, a arabska nazwa Qanat Fir'aun jest wciąż używana. Podróżnicy Johann Gottfried Wetzstein (1860) i Gottlieb Schumacher (1896) opisywali pod Adrahą podziemne miasto, którego mieszkańcy czerpali wodę z kanału dzbanami na linach; nie ma po nim śladu, a współcześni badacze uznają te relacje za błędnie odczytane ślady wykopalisk.

Tunel ma spadek około 0,3 metra na milę, więc woda płynęła wyłącznie dzięki grawitacji. Drążono go przez około 2900 pionowych i ukośnych szybów o głębokości do 70 m, wiele ze schodami do kanału. Ulrich Jasper Seetzen jako pierwszy Europejczyk przejechał trasę konno w 1805 r.; znaczna część przebiegu prowadzi przez otwarty teren w pobliżu Dilli i Dera'a.

Niemal wszystkie z około 2900 szybów budowlanych tunelu wykopano ukośnie, pod kątem 45–60 stopni, ze schodami prowadzącymi do kanału wodnego wewnątrz góry. Pierwszym zachodnim podróżnikiem, który przejechał trasę zwaną Kanatir, był Ulrich Jasper Seetzen w 1805 roku.