San Martino, Kościół neogotycki w Piazza Brembana, Włochy

San Martino to neogotycki kościół na szczycie czterobiegowych schodów z bloków serizzo, z zachodnią fasadą poprzedzoną portykiem o trzech ostrych łukach, środkowym większym. Wnętrze o układzie podłużnym ma trzy nawy i pięć przęseł dzielonych czterema kolumnami polistylowymi z każdej strony. Szesnaście lancetowatych okien jest barwnych; największe, w fasadzie, ma 5,88 m na 2,33 m.

Kościół jest udokumentowany od 1260 r., gdy pergamin odnotował podatek 21 soldów, a 20 grudnia 1288 r. był już parafią. W 1360 r. figuruje w nota ecclesiarum Bernabò Viscontiego z trzema duchownymi i proboszczem. Prace XV-wieczne zakończono freskami na dzwonnicy w 1480 r. Po uderzeniu pioruna 29 czerwca 1868 r. rozpoczęto w 1869 r. nowy budynek, który zawalił się w 1870 r.; ukończono go w 1873 r. i konsekrowano 20 listopada 1883 r.

Nazwa San Martino Oltre la Goggia nawiązuje do terenu Val Brembana zwanego Oltre la Goggia, wymienionego przez Giovanniego Da Lezze w 1596 r., gdy kościół był siedzibą wikariatu wsi górnej doliny. Umowę z 1620 r. z Venturą Fanzago na odlanie pierwszych dwóch dzwonów zawarto przed notariuszem Fantino Donatim i sześcioma świadkami.

Kościół wznosi się na szczycie czterobiegowych schodów z bloków serizzo, z fasadą zwróconą na zachód. Portyki wejściowe i schody z 1948 roku zaprojektował inżynier Dante Fornoni. Budynek znajduje się w Piazza Brembana i służy zarówno miasteczku, jak i Lenna.

Wieża dzwonna powstała według projektu Mauro Codussiego, a jej dekorację freskową ukończono w 1480 roku. Kościół przechowuje też drewnianą ambonę z XVIII wieku rzeźbioną w motywy roślinne i kwiatowe, w której niszach stoją dwie figury ewangelistów; pierwotnie dzieło miało ich cztery.