Chiesa di San Giacomo, kościół katolicki w Gromo, Włochy

Chiesa di San Giacomo e San Vincenzo nie ma właściwej fasady: wszystkie cztery wejścia są boczne, główne od południa z portalem z XVI wieku z marmuru z Ardesio z Trigramem św. Bernardyna, za którym prowadzi osiem stopni w dół do wnętrza. Wnętrze dzieli się na trzy nawy oddzielone trzema dużymi ostrymi łukami murowanymi, tworzącymi cztery przęsła; wyższa nawa główna nakryta jest dwuspadowym dachem drewnianym, a niższe nawy boczne mają sklepienia krzyżowe ze stiukami z XVII wieku. Przęsła południowe wspierają się na dwóch dużych kolumnach z XIV wieku, strona północna na jednej środkowej kolumnie.

Kościół został po raz pierwszy udokumentowany w 1184 roku w aktach inwestytury biskupa Guali i rozwijał się przez kolejne stulecia. Został konsekrowany przez biskupa Giovanni Barozziego w 1453 roku, a różne zgromadzenia religijne dodały liczne kaplice i ołtarze na przestrzeni czasu.

Pełny tytuł kościoła łączy dwóch świętych, Jakuba Apostoła i Wincentego Lewitę, co poświadcza pergamin z 1184 r. W 1238 r. w jego ogrodach zebrało się szesnastu sąsiadów, w tym czterech notariuszy, którzy spisali pierwszy statut Gromo. Raport z 1666 r. wymienia bractwa Sufragium, Różańca, Najświętszego Sakramentu i Disciplinati, każde z własnym ołtarzem.

Kościół stoi w Bettuno Basso, z dala od centrum Gromo, przy dawnej drodze łączącej przysiółki Boario i Ripa. Prowadzi do niego aleja wybrukowana kamieniami rzecznymi. Nie ma właściwej fasady: wszystkie cztery wejścia są boczne, a za głównym portalem od południa następują schody z ośmiu stopni w dół do wnętrza.

Kościół nie ma właściwej fasady: wszystkie cztery wejścia są boczne, a główne, zwrócone na południe, to szesnastowieczny portal z marmuru z Ardesio, którego monolityczny nadproże nosi w środku Trójkąt św. Bernardyna. Osiem stopni prowadzi stamtąd w dół do wnętrza. Styl nawiązuje do prac Mauro Codussiego, takich jak portale pałacu Arciprete w Bergamo i kościoła w Sedrinie.