Belgian pavilion, Pawilon narodowy w Giardini della Biennale, Wenecja, Włochy

Pawilon belgijski to secesyjny budynek wystawienniczy w Giardini della Biennale, zaprojektowany przez Léona Sneyersa na potrzeby budowy w 1907 roku. A. de Bosschère dobudował sale po obu stronach głównej przestrzeni wystawowej w latach 1929–1930 i zastąpił płaski dach dachem dwuspadowym. Virgilio Vallot odrestaurował go w 1948 roku, nadając fasadzie wklęsłą formę z motywami rozet, a Georges Baines przekształcił wnętrze w galerię typu white cube w 1997 roku.

Pawilon belgijski był pierwszym zagranicznym pawilonem w Giardini; zaprojektował go Léon Sneyers w 1907 roku w stylu secesji pod wpływem Josefa Hoffmanna i architektury wiedeńskiej. A. de Bosschère rozbudował go w latach 1929–1930, dodając sale po obu stronach głównej hali i zastępując płaski dach dachem dwuspadowym. Virgilio Vallot odrestaurował go w 1948 roku, nadając fasadzie wklęsłą formę z motywami rozet, a Georges Baines przebudował wnętrze w 1997 roku na białą galerię typu white cube.

Belgijska reprezentacja na Biennale obejmowała Jamesa Ensora, Constantego Permeke’a i Louisa Van Linta w 1948, Luca Tuymansa w 2001 oraz Berlinde De Bruyckere w 2013 pod kuratelą J. M. Coetzee. Pawilon gości też biennale architektury, jak „Eurotopie” Traumnovelle w 2018.

Pawilon stoi w Giardini della Biennale, otoczonym murem parku w Castello, gdzie mieści się około 30 pawilonów narodowych; wejścia znajdują się przy Viale Garibaldi i od strony nabrzeża. Obiekt otwiera się tylko na czas Biennale, więc przed wizytą warto sprawdzić terminy bieżącej edycji. Przystanek vaporetto Giardini jest kilka minut pieszo.

Budynek z 1907 roku według projektu Léona Sneyersa był pierwszym zagranicznym pawilonem w Giardini, wyprzedzając większość domów narodowych. Virgilio Vallot uczynił elewację wklęsłą i ozdobił ją motywami rozet w 1948 roku, a Georges Baines przekształcił wnętrze w białą kostkę w 1997 roku.